Dag lieve mensen,

Zohoorjeruim5wekennietsenzoplaatsik2updatesin10 dagen..!HebnognietsoverMaleisieverteldendeheleMaleisietripiseigenlijkeengroot hoogtepuntgeweest.Hetwordtvolgensmijbijnavervelendhoegeweldigikalleshiervindt.

Maarelklandistelkensweerprachtig,netietsanders,hetetenverveeldnogsteedsniet

(na4maandenrijstennoodles)enoveralistelkensweerontzettendveeltedoenentebeleven.

ZoookinMaleisie.AangekomeninKualaLumpur(KL)vanuitBangkok,wachtteikopVincent

dievanuitHoChiMinhmoestkomen.Volgensmijvindenmensenhet daarhetnietheel normaaldateenlangblondmeisjedaarind'reentjeopeenvliegveldzit,wantikwerdflink

aangestaard.

InKLverblevenweinhosteltheVillage,eenheelrelaxed,gezelligrommelighostelmetonwijs

kleinekamers(lees:vierwandjesvanvolgensmijkarton,wantjehoordeechtalles,bederin,

ventilatoraandemuurenklaar).Enheetdatheterwas.Maleisiewassowiesonaarmijnidee

hetwarmstelandtotdantoe.Heelhogeluchtvochtigheid,dusjezweetjekapot.

LeukestadisKL,heelWestersenAziatischtegelijk.NaastwijkenalsChinatownenLitteIndia

zijnerookontzettendveelAmerikaansachtigeshoppingmalls,veelfastfoodrestaurants

enlopeneropvallendveelmensenmetzwaarovergewichtrond!NogalWesters.

TweedagenhebbenwealwandelendinKLdoorgebrachtenzoongeveer

dehelestadwelgezien.Washetnietopdegrond,danwel vanuit de lucht: op de loopbrugtussendeTwinTowersofvanafdeontzettendhogetelecommunicatietorenwaar

vanuitjeprachtiguitzichtoverdestadhad.Binnenstondzelfsnogeenvermeldingvande

Euromastalseenzelfdesoorthogepaal.JeeejHolland!Deavonddatwemeteennachtbus

verderwoudennaaronzevolgendebestemming(eeneilandaandeOostkust)regendeen

onweerdehetkeihard!Metbackpackopmijnrug,rugzakaandevoorkanteneengroterode

ponchoovermeheen,zagikeruitalseensoortgroot,dik,raar,roodmonster!Welkwamik

redelijkdroogbijdebusterminalaan, integenstellingtotVincentdiecompleetdoorweektwas.

DenachtbusbrachtonsnaarMersing,waarvandaandebootvertroknaarheteilandTioman.

Wehoopteneenbeetjeindeochtendaantekomen,maarwewareneralom4:00uur'snachts.

Vervolgenskregenwetehorendatdoorhetmonsoonseizoendebootmaar1keerperdag

gingenwelom15:00'smiddags!Elfuuromvoltemakendus.Debusbrachtonsnaardepier

waarweallebeieenrietenmatjekregenenergenseenplekjemochtenzoekenomtegaan

slapen.Eerstindeganggelegen,maardaarwarenteveelmuggen,toenaanderandvande

parkeerplaatsbijdepier,maardatwastehard,uiteindelijkeenuurtjekunnenslapenophet

strand,maardaarwerdenweom6:00alweergewektdoorhetgejengelvandeplaatselijke

moskee.Ok,onswordtduidelijkeenbeetjenachtrustnietgegund.Derestvandetijdhebben

weonsvermaaktmetveelpotjesyatzee,rondlopen,boodschappendoenenchillen.

Beginvandeavondwarenwedaneindelijkopheteiland.Hierhebbenwe2dagenheerlijk

gechilld,ophetstrandgelegeneneensnorkeltripjegemaaktwaarmeeweonderandere

eenstopmaaktenophetmeestwittestranddatikooithadgezien.Hetdoetpijnaanjeogen,

zowit!Heb foto'sgemaaktdiezoineenreismagazinezoudenkunnen.

Naaldatgechillwashetweltijdvoorwatactie!Vanafheteilandzijnwenaarhetzuidelijkste

puntjevanMaleisiegegaanwaarvandaanwenaarBorneovlogen(Maleisiebestaatuit2delen,

depeninsular enBorneodielosvanmekaarzijn)We vlogen naar degrootstestad op Borneo,KotaKinabalu.Normaalvolgensmijbesteenleukeplaats,maarbijnaalleszatdicht

vanwegeChineesNieuwjaar.OpBorneostaatdehoogstebergvanZuidOostAzie,

MountKinabalu,4095meterhoogendiekunjebeklimmen.Datleekonswelwat.Bijeen

tourbureaueenpakketjegeboektmetgids,vergunnning,overnachtingenheelveeleten

endevolgendedagkondenwealoppad. Met z'n 2en hadden we onze eigen gids, een mannetje van voglens mij nog geen 1.50m en begonnen we aan de klim naar boven. De klim neemt 2 dagen in beslag. De eerste dag liepen we naar een hoogte van zo'n 3300 meter (maar het pad er naartoe neemt 6km in beslag) waar dan acommodatie staat voor de eerste nacht. We hebben zo'n 4,5 uur over de klim gedaan. De lonely planet schreef dat men over de eerste dag gemiddeld zo'n 6 uur doet, dus wij voelden ons al helemaal superieur over de gemiddelde backpacker! Maar zwaar was het wel zeg. Voor 4,5 uur loop je alleen maar steil omhoog, soms hebben ze wel een soort van treden in het pad gemaakt, maar voor een groot deel bestond het pad uit grote stenen waarover je omhoog loopt. En als je hoger komt, wordt het ook moeilijker om adem te halen, dus je bent heel snel buiten adem. Maar je loopt wel weer door een prachtige omgeving, veel jungle, geweldige uitzichten, van die mooie grote hoge bomen waar de zon dan zo mooi doorheen valt en soms is het ineens uit het niets heel mistig. Elke halve km stond er een bordje dat je er weer een halve km op had zitten en elke km kon je op een houten routekaart zien hoe ver je was en vooral hoe ver je nog moest... Naar die borden begin je op een gegeven moment wel uit te kijken. Maar na 4,5 uur hadden we dan eindelijk de eerste plek bereikt, stukje frisser wel zo hoog. Maar wat supergaaf al om op dat punt te staan, je staat letterlijk met je hoofd in de wolken. En een zonsondergang van „zo dichtbij' is toch ook wel even wat anders. Na ons tijdens het avondeten flink te hebben volgepropt van het onbeperkte buffet, lagen we rond 20:00 al in ons nest want om 2:00 mochten er al weer uit. Wat een tijd om op te staan zeg en alweer aan een ontbijtje te zitten. Om half3 waren we al weer klaar om verder te gaan, in het pikkedonker, zaklamp mee, dikke kleren aan en op naar de top. Op een gegeven moment is er ook geen begroeing meer en loop je over een grijs steenachtige ondergrond de laatste 1,5 km omhoog, duidelijk in de buut van de top. Op dit laatste stuk moest je je af en toe ook aan van grote dikke touwen (waar je op de basisschool met gym altijd in moest klimmen) omhoog trekken. Na 2,5 uur waren we dan echt op de top, het was 5:15, nu maar wachten op de zonsopgang. Daar zaten we dan, in het pikkedonker, met teveel mesnen op een klein stukje berg (iedereen wil natuurljik op die top staan) en koud dat het was! Totaal verkleumd (want ja, wie neemt er nou warme kleren mee naar ZO Azie??) en bijna bevroren kropen we tussen wat rotsen, uit de wind, wachtend op de verdomde zon.Rond 6:15 kwam die enidelijk tevoorschijn. Klik klik, snel wat foto's en weg uit die kou, terug naar beneden naar ontbijtje nummer 2. Want toen we terug waren bij de acommodatie kregen we wéér te eten. Prima! Maar die 2 km afdaling vanaf de top was echt schitterend, nu zie je eindelijk waar je eerder die nacht liep want ja, toen was het nog pikdonker. Maar het was kraakhelder die ochtend (misschien daarom ook zo koud), strakblauwe lucht en de wolkjes niet boven, maar onder ons. Na het tweede ontbijt van die dag begonnen aan de rest van de afdaling. Omhoog is zwaar, maar naar beneden is pijnlijk, vooral voor de knieen en tenen (met niet geknipte nagels, dom!). Maar het ging wel een stukje sneller, na 3,5 uur waren we beneden. En wat stond ons voor de verandering daar te wachten: weer eten! Na deze lunch terug naar Kota Kinabalu. Het was zwaar, maar zonder twijfel een van de gaafste dingen die ik hier gedaan heb.

Nauwelijks bijgekomen van de klim en met onwijze spierpijn in de benn, gingen we de dag erna alweer op een duik- en snorkeltripje bij een onwijs mooi wit bounty-achtig eiland met wuivende palmbomen en superhelder lichtblauw water. Een uurtje rijden naar een pier en vervolgens nog een uur met een speedboot. Heftig uurtje was dat. De zee leek helemaal niet wild of onstuimig, maar we stuiterden toch over het water heen! Alsof we over de golven vlogen maar wel telkens met een keiharde klap weer op het water kwamen. En drog bleven we er ook niet van. Bij elke klettering op het water kreegje en halve golf in je gezicht. Ik had mijn snorkel al wel vast in de boot op kunnen doen, compleet doorweekt kwamen we aan. Vincent en ik waren wel de helft van de dag opgesplitst omdat hij duikt en ik niet. Dus mocht ik met een grote groep Chinezen mee, die op vakantie waren vanwege Chinees nieuwjaar en de hele tijd niets anders deden dan foto's van elkaar maken.Telkens met die irritante 2 vingers omhoog, verzin eens iets nieuws! Weer veel mooie vissen gezien, prachtig koraal en fel blauwe zeesterren ogpedoken.

Vanuit Kota Kinabalu zijn we verder gegaan richting de oostkust van Borneo naar Sandakan. Hier zijn we onder andere naar het Oerang Oetan rehabilitatie centrum geweest. Hier worden veel jonge oerang oetans gebracht die bij ontbossingen hun moeder zijn kwijt geraakt. Ook worden ze vaak door lokale bevolking gevonden en dan meegenomen waarna ze als huisdier worden gehouden. De jonge aapjes zijn vaak zwaar getraumatiseerd en verwaarloosd. In het centrum wordt hen geleerd hoe ze „aap moeten zijn' (klinkt een beetje raar, maar vooral diegenen die hun moeder kwijt zijn geraakt weten niet eens hoe ze door bomen moeten slingeren). Van de andere apen in het centrum leren ze dit dan, ze worden op vaste tijden gevoerd en hopelijk kunnen ze dan na een tijdje weer terug de jungle in. Via een lange houten loopbrug liepen we een stuk de jungle in naar het voederplatfom waar er al een paar zaten en rondslingerden te wachten op het eten. Mooie beesten zijn het en gaaf om ze van zo dichtbij te knunen zien. Uit een video die we eerder daar kregen te zien geleerd dat ze que DNA 96,4% geljik zijn aan de mens!

En we gaan maar door met de tourtjes. Vanuit Sandakan hebben we ook nog een jungle-riviercruise gemaakt om wilde beesten te spotten. Omdat ze het hadden over een „cruise' dachten wij aan een mooie grote relaxte boot, maar we vaarden gewoon in een motorsloepje met 6 mensen erin. Eigenlijk maar beter ook, zo konden we beter aan de kant komen om de beesten te zien. We hebben vooral veel vogels en apen gezien. Onder andere neushoornvogels en neusapen, waar de regeio naast de oerang oetans om bekend staat. Wat een grappige beesten zijn dat met die neuzen! Verder een beetje rondgevaren en weer een prachtige zonsondergang gezien. Na de cruise werden wij opgepikt om gedropt te worden bij een kruispunt waar de nachtbus zou komen om ons weer terug te brengen naar Kota Kinabalu. Om 21:00 stonden we er al, om 23:00 kwam de bus eindelijk opdagen. En het was weer onze lucky night: we zaten helemaal achterin en voor ons kwam een stel kinderen te zitten die, nadat de bus nog geen 10 minuten onderweg was, al keihard begonnen te kotsen. Bekend fenomeen hier (en in Vietnam kunnen ze er ook wat van). Al ben ik al lang blij dat het netjes in zakjes gebeurdt en ik het niet ruik... Slaap lekker!

Na nog een paar dagen Borneo (onder andere nog een dagje in Brunei geweest en in de grootste grotten rond gelopen die ik ooit heb gezien) vertrokken op weg naar een emotionel hoogtepunt van de reis: paps en mams waren in het land. Terug naar Peninsular Maleisie naar een eiland aan de westkust (Langkawi) waar zij de laatste dagen van hun groepsreis doorbrachten. We kwamen redelijk laat in de avond aan op het vliegveld en hadden bedacht om eerst de nacht ergens door te brengen en ze de volgende ochtend op te zoeken. Maar verassing: ze stonden me op te wachten bij het vliegveld! Zo leuk, dat had ik echt niet verwacht. Had pa's keiharde gefluit op zijn vingers toen ik de hal binnenkwam vaag wel gehoord, maar me niet gerealiseerd dat zij het zouden kunnen zijn. Met een taxi gingen we naar het superdeluxe resort waar zij zaten en paps regelde wel even met zijn mooie praatjes dat wij ook nog in een huisje konden. Top! Bijpraten, cocktailtje drinken aan het strand, dit gaan 3 relaxte dagen worden dacht ik zo. Maar de volgende dag mochten we al meteen actief doen met de oudjes en op mountainbiketocht. Wel een tocht die natuurlijk was afgestemd op de gemiddelde leeftijd van de groep met een rustig tempo en veel stops ;-) Zo stopten we onder andere bij een kruiden- en specerijen tuin waar we overal aan konden ruiken en raden wat het was (=moeilijk) en waar de grote felgroene rijstvelden er mooi bijlagen. Mooi gefietst langs prachtige vergezichten, langs het water,over brugetjes en hier en daar een stop gemaakt bij een bijzondere plant en/of boom. Toen we terug waren bij het beginpunt kregen we nog een heerlijke lunch met allemaal Maleisische lekkernijen, terwijl ik nog bomvol zat van het otnbijtbuffet van die ochtend waar ik me als een hongerige aap op stortte. Alsof ik de afgelopen 4 maanden niet heb gegeten, heb ik me volgestopt! Haha, lekker. Terug in het resort lekker gechilld aan het zwembad. Ook zo leuk: mam had nog een grote AH-tas bij zich met allemaal lekkers waar ik om gevraagd had: pindakaas, borrelnootjes, drop, stroopwafels en pepernoten (!). Sinds Langkawi hebben Vincent en ik elke ochtend ontbeten met boterhammen (ja die hadden ze in Maleisie) met pindakaas. Geen gezicht, zaten we daar met een family-size pot pindakaas op schoot de boterhammen er in te dippen, maar o zo lekker! Ik kreeg ook nog een hele wasljist van alle mensen waarvan ik de groetjes moest hebben,dat vond ik zo leuk. Dus bij deze: bedankt iedereen en heel veel groetjes terug. Het blijft leuk om te merken hoe leuk iedereen het nog steeds vind dat ik hier ben en hoe enthousiast iedereen er over was dat pap en mam me kwamen opzoeken.

Ik kan nog veel meer vertellen over hoe we met een kabelbaan nog een berg op zijn geweest en een tocht over het eiland hebben gemaakt, een krokodillenboerderij hebben bezocht en een supermooie boottocht hebbeng gemaakt door mangrovebossen, maar volgens mij wordt het weer veels te lang. En ik weet zeker dat pap en mam er vast al alles over verteld hebben, dus dan val ik alleen maar in herhaling!

Ik zit nu in Indonesie en morgen begint mijn 2e vrijwilligersproject in een weeshuis in Noord Java (Semarang). Heel veel zin in en wel weer even lekker om wat langer op 1 plek te zitten.

Foto's heb ik nu geen tijd meer voor, ze gaan dicht. Volgen een andere keer.

Is het bij jullie al lente??

Xxxx Karien