Nog een gelukkig nieuwjaar allemaal! Ja ik weet het, het is na 6 januari dus het mag eigenlijk niet meer, maar nieuwjaar is hier pas in februari, dus eigenlijk ben ik prima op tijd. Ik hoor dat het erg koud is in NL en dat er weer geschaatst kan worden? Raar idee, ik heb inmiddels al een lekker bruin kleurtje en loop heerlijk rond in mijn korte broek. Voor mij was het mijn eerste jaarwisseling en Kerst van huis. Vooral het kerstgevoel heb ik eigenlijk niet echt gehad dit jaar, dat lukt ook niet als je 1e kerstdag met 30 graden op een Cambodjaans strand uit een kokosnoot zit te slurpen. Beide feestdagen heb ik met mijn Gap-groep doorgebracht, waarmee ik een groepsreis door Cambodja en een klein stukje Vietnam heb gemaakt. Wat een verschil met Thailand zeg, al was het alleen maar vanwege de sneltreinvaart waarmee we door Cambodja gingen. Zes weken heb ik in Thailand doorgebracht, lekker de tijd genomen en had er zo nog 6 weken door kunnen brengen. Cambodja hadden we met 7 dagen weer achter ons gelaten... Wel alle highlights gezien, maar voelde me net zo'n Japanner die in 5 dagen 8 Europese steden aandoet.

We begonnen in Siem Reap, waar de Angkor Wat tempels staan, het grootste religieuze bouwwerk ter wereld. Die ochtend werden we om kwart voor 5 ons bed uitgegooid omdat we met z'n allen de zonsopgang wouden bekijken. In het pikkedonker kwamen we daar aan en we waren zeker niet de enigen. Na tientallen foto's van dezelfde tempel met dezelfde opkomende zon te hebben gemaakt, was het eigenlijk ook leuker om je om te draaien en alle fotograferende mensen te bekijken. De hele dag hebben we vervolgens doorgebracht in het Angkor Wat terrein en werden we met een bus van tempel naar tempel gebracht. Gelukkig maar, want het hele terrein is zo groot dat je er een week zou kunnen doorbrengen om alles te bekijken. Mij niet gezien. Na zonsondergang gingen we uiteindelijk weer terug naar het hotel en ik moet zeggen dat ik na die dag toch wel redelijk ‘temple-tired' was!

Na Siem Reap zijn we doorgereden naar Phnom Penh, de hoofdstad. Wat een rit. We zaten in een dubbeldekkerbus en ik zat bovenin helemaal vooraan, altijd de beste plek met het beste uitzicht. Zo onderweg merk je duidelijk dat Cambodja een stuk minder ontwikkeld is, de infrastructuur stelt bijvoorbeeld weinig voor. De belangrijkste route tussen 2 grote steden is een gewone 1baans-weg, waar alles en iedereen gebruik van maakt. Bussen, auto's, fietsers, veel scooters, koeien, mensen te voet met wagen, etc. Volgens mij had de chauffeur de claxon afgeplakt met een stuk tape, want hij toeterde echt de hele tijd. Inhalen ging dan soms ook maar net goed en als je dan zo bovenin vooraan zit, heb je soms echt het idee dat je iemand te pletter rijdt, je zit er echt bovenop. We hadden het gevoel alsof we in een computerspel zaten, waarin je moet proberen het verkeer met een gigantische bus te ontwijken.

Phnom Penh heeft ontzettend veel indruk op ons gemaakt door de oude school die midden in de stad staat en in de Khmer Rouge periode als martelgevangenis (Tuol Sleng) werd gebruikt. We kregen hier met de hele groep een rondleiding van een man wiens vader in de Khmer Rouge jaren is overleden en die zelf als kind in een van de kinderwerkkampen heeft gezeten. Hij kon heel meeslepend vertellen en je merkte dat hij zelf ook af en toe emoioneel werd. Het is zo bizar om daar rond te lopen als je hoort wat daar allemaal gebeurd is en beseft dat het nog maar zo'n 30 jaar geleden is. Het was zeker 32 graden die dag, maar ik had de hele tijd kippenvel. In een paar ruimtes staan grote panelen met allemaal foto's van gevangenen die daar gemarteld en later vermoord zijn. Bij velen kun je echt de angst in hun ogen zien. Vrouwen, mannen, kinderen, ouderen, baby's, een heel volk bruut afgeslacht. Onvoorstelbaar. In het winkeltje kocht ik een boek geschreven door een gevangene die het overleefd heeft. Slechts 7 mensen zijn levend uit die gevangenis gekomen. Toen ik naar buiten kwam hoorde ik van onze gids dat die man op dat moment daar rond liep. Voorzichtig heb ik gevraagd of hij mijn boek wou signeren, dat wou hij wel.

Na het bezoek aan Tuol Sleng gingen we naar de Killing Fields die iets buiten de stad liggen, de gevangen werden daar dan omgebracht. Het is nu een heel mooi bosrijk gebied waar je de vogels hoort fluiten en het geluid hoort van spelende kinderen bij de school die er vlak naast ligt. Wat een contrast. Het gebied zelf bestaat voornamelijk uit grote kuilen waarin allemaal massagraven zijn gevonden. Ook zie je hier en daar nog kleding van slachtoffers liggen. Op sommige bomen zijn zelfs bordjes gehangen waarop je kan lezen dat kinderen tegen die bomen doodgeslagen werden om kogels te besparen... Je krijgt er een ontzettend naar en bedrukkend gevoel als je er rond loopt. Ook staat er een groot monument, een soort witte toren met veel glas, waarin allemaal schedels van slachtoffers liggen gesorteerd naar man/vrouw en kind/volwassene.

Na al deze ellende was het tijd voor iets luchtigers: het strand, Sihanoukville. Ik ben door de Thaise stranden al wel erg verwend geraakt, die zijn echt prachtig. Dit was nou niet bepaald een Ko Phi Phi strand helaas, maar strand is strand dus ik was allang tevreden. Hier hebben we vooral lekker niets gedaan en ook Kerst gevierd. Vooral kerstavond was erg leuk. Eerst zijn we met de hele groep uit eten geweest en daarna met voornamelijk de jonge lui van de groep gedanst en gefeest op het strand tot 7 uur 's ochtends. Hierdoor miste ik helaas wel de snorkeltrip die we met z'n allen gepland hadden voor 1^e kerstdag. Als je om 7 uur weer terug bent, om 8uur weer klaar moet staan om te vertrekken en dan om half 8 ‘even' gaat liggen, tja dan is het niet gek dat je in een comaslaap valt en pas om 12 uur weer wakker wordt... oeps. Gelukkig waren er meer die hadden afgezien van de snorkeltrip en liever lekker op het strand gingen chillen, dus ik had een erg relaxte kerst.

Tweede kerstdag was het alweer tijd om Cambodja te verlaten en gingen we de grens met Vietnam over om in het plaatsje Chau Doc aan te komen. Typisch vissersdorpje aan een rivier waar we nog een boottocht op gemaakt hebben, een fishfarm met 300.000 vissen hebben bezocht en langs een dorpje op palen zijn geweest. Vanuit Chau Doc stond er een busrit van 8uur op het programma naar Ho Chi Minh. Wow, wat een stad. Ik dacht dat Bangkok druk, lawaaierig, chaotisch en warm was. I was wrong. Ik heb nog nooit zo'n stad als HCM gezien. Hoe onze steden vol met fietsen zijn, zo is HCM vol met scooters, maar dan nog erger. De stad telt 8 miljoen inwoners en 4 miljoen scooters. Overal komen ze vandaan en ze denken allemaal de baas over de straat te zijn. Als voetganger zijnde ben je de pineut, stoplichten en zebrapaden kennen ze nauwelijks en de enkele die er is, daar wordt niets op uit gedaan. In de bus er naartoe kregen we van onze groepsleider al een spoedcursus straat oversteken: het beste kun je in een constant tempo blijven lopen, niet te langzaam, het domste wat je kunt doen is stil gaan staan of nog erger, omdraaien en proberen terug te gaan. Oftewel: doe je ogen dicht en lopen maar! Probeer vooral niet de scooters te ontwijken, zij ontwijken jou wel. In het begin is het doodeng, maar inmiddels gaat het me aardig goed af.

Eigenlijk had ik in HCM afscheid moeten nemen van mijn groep, ik had alleen het Cambodja gedeelte geboekt en zij gingen nog verder door Vietnam. Maar aangezien ik nog 5 dagen te vullen had voordat Lotte naar HCM zou komen en ik ook wel graag samen met de groep oud en nieuw wou vieren, ben ik nog een stukje achter ze aan gereisd. Zo hebben we in HCM nog de Cu Chi tunnels bezocht (door de Vietcong gebruikt in de Vietnamoorlog), hebben we weer 2 lekkere standdagen gehad in Nha Trang en oud en nieuw uiteindelijk gevierd in Hoi An. Wel anders hoor, geen count down, geen vuurwerk, geen oliebollen :-PBij gebrek aan beter kochten we maar wat sterretjes van kleine Vietnameze vrouwtjes, die we dan buiten afstaken. Vanuit Hoi An is de groep toen verder noordwaarts gegaan en ben ik weer terug gevlogen naar Ho Chi Minh.

En toen kwam Lotte!! Zo lekker om na 2 maanden aan de lopende band nieuwe mensen te leren kennen, nu weer even een bekend gezicht om me heen te hebben. Ho Chi Minh hebben we inmiddels alweer verlaten en we zijn nu via Mui Ne in Dalat aangekomen. Ik ben nu wel een beetje klaar met typen, kijk voor het verhaal van onze eerste dagen samen op http://lottewolters.reismee.nl/ ;-)

Sterkte met de kou daar :-P

Liefs, Karien