Sawadee Kah!

Na 2 weken keihard te hebben gewerkt in het project en na 2 weken keihard sightseeing te hebben gedaan met Annika, heb ik de afgelopen weken vooral keihard relaxed. Maar uiteraard ook eigenlijk wel weer een hoop gezien en gedaan sinds mijn laatste update. Aan het eind van mijn vorige verhaal stond ik op het punt om naar Ko Phi Phi te gaan (29 nov). Het plaatsje waar je aankomt met de boot is één groot toeristencuircus: alleen maar barretjes, restaurants, bookings kantoren, souvenirsshops, duikscholen en onwijs veel tatooshops, maar je moet de mooie plekjes opzoeken en dat hebben we zeker gedaan, al kostte het wel veel bloed, vooral zweet en tranen. Omdat we nog niet meteen in ons kamer konden, zijn we naar het Viewpoint gelopen. Man, ik heb nog nooit zo hard gezweet! Het was natuurlijk alleen maar omhoog lopen en snik en snik heet. Maar toen ik het uitzicht eenmal zag kreeg ik kippenvel, zo mooi!

Later die middag hebben we onder andere Maya Beach gezien (het strand dat gebruikt is voor de film The Beach)… Wow! Wat een onbeschrijfelijk mooi strand. Uiteraard denken er meer mensen zo over en is het helaas niet zo verlaten als in de film, maar toch supervet om daar rond te lopen. Annika en ik hadden voor die namiddag een Half Day Sunsettrip geboekt. Met een man of 50 zaten we op een grote boot om de prachtige baaitjes en strandjes om en rond Phi Phi te bezoeken, te snorkelen en te kajakken. Zo stopten we onder andere op Monkey Beach, een klein parelwit strandje met hoge grote groen begroeide rotsen waar allemaal aapjes in leven. Onze kapitein had wat water en brood mee om aan ze te geven, dus binnen no time stond het hele strandje vol met aapjesJ We waren nog gewaarschuwd dat er elke dag wel iemand gebeten wordt door een aap, gelukkig niet gebeurd die dag. Wel hing er op een gegeven moment een aap aan iemand z’n been, maar dat liep verder goed af. Verder met de boot: je vaart de hele tijd tussen van die gigantisch grote rotsen (nouja, het zijn eigenlijk meer bergen) die uit het water omhoog komen. Prachtig groen begroied. Zo ontstaan er ook supermooie baaitjes en stukjes om te varen tussen die bergen door waar de zon dan ook nog zo heel mooi doorheen valt. Vervolgens kon ik voor het eerst de onderwaterwereld bekijken. Snorkelen is cool! Op de een of andere manier trekt duiken me nog niet echt. Heb toch een beetje de angst dat ik op verre diepte in paniek raak, dat het grandioos mis gaat en ik verdrink... Met snorkelen loop je dat risico gelukkig niet en ik heb toch ook al wel ontzettend veel moois gezien. Het water rond Phi Phi was sowieso kraakhelder, zodat je de vissen zelfs vana de boot al kon zien (voor de luie snorkelaar onder ons). Herkende zelfs nog wat visjes uit Finding Nemo:D De Sunsettrip werd, hoe kan het ook anders, afgesloten met de zonsondergang die we midden op zee met een bord rijst op schoot bekeken. Het stikte van de stelletjes op onze boot die elkaar allemaal massaal in de armen vielen, waar Annika zich dood aan ergerde en haar vriendje thuis op dat moment toch wel erg miste, dus gaf ik haar ook maar even een dikke knuffelJ

Indrukwekkend dat Ko Phi Phi zwaar was getroffen door de Tsunami waar nu absoluut niets meer van te zien is. Samen met Annika heb ik nog een Tsunami Memorial Park(je) bezocht dat voor de slachtoffers is aangelegd op het strand. Op een grote muur waren allemaal naambordjes gehangen van mensen die zijn omgekomen. De eerste naam die ik zag: Willem-Jan… Dat is echt bizar, om daar dan een bekende naam te zien. Veel foto’s ook, veel reizigers zoals ik die nietsvermoedend lekker aan het genieten zijn op zo’n prachtig eiland en dan gebeurd er zoiets... Je krijgt er toch wel weer even de koude rillingen van.

Na Phi Phi hebben we nog een filmlocatie bezocht: James Bond eiland, gebruikt in de Bondfilm The Man With The Golden Gun. Helaas heb ik die film (nog) niet gezien, dus ik herkende het niet, maar deze filmlocatierondtour bevalt me welJ De volgende dag (1 dec) een moeilijk moment: na 2 weken samen in het project te hebben gewerkt en daarna 2 weken intensief Thaise sightseeing te hebben gedaan, zijn mijn Deutsche Freundin en ik opgesplitst. Zij ging richting Phuket, omdat vanaf daar haar vlucht terug naar Duitsland vertrok, ik had hele andere plannen: de Full Moon Party op Koh Pha-Ngan. Voor de wat oudere lezers onder ons: dit is een groot fenomeen onder reizigers, een maandelijks gigantisch strandfeest tijdens volle maan. Ik had afgesproken met Vincent: een Rotterdammer die ik een paar dagen daarvoor had ontmoet. Samen met nog een aantal Nederlanders en Engelsen een topavond gehad, eindelijk eens goed gefeest! Door verhalen die ik van te voren over de party had gehoord/gelezen, had ik verwacht dat het één groot drugsfestijn zou zijn, maar dat viel me gelukkig reuze mee. Volgens mij hield het meerendeel zich braaf bij zijn emmertje cocktail. Slippers uit en de hele nacht tussen zo’n 8000 beschonken en beschilderde mensen dansen in het zand onder een prachtige volle maan.

Sinds de Full Moon Party reis ik samen met Vincent. Na Koh Pha-Ngan zijn we naar Koh Tao gegaan (4 dec), het Thaise eiland dat bekend staat als een goede en goedkope duiklocatie. Ik heb mijn duikangst nog steeds niet overwonnen, dus heb me er nog niet aan gewaagd, Vincent heeft wel een duikje genomen. Verder is dit eiland vooral heel relaxed en is er eigenlijk ook niet heel erg veel te doen dan duiken. We hebben nog een scooter gehuurd om het eiland te bekijken. Al durfde ik dat ook niet echt, haha wat een angsthaas lijk ik zo. Heb nog nooit in mijn leven scooter gereden, weet niet eens hoe je zo’n ding aan de praat krijgt! En de wegen waren daar nou niet bepaald goed te berijden, dus ik zat veilig achterop. Na 2 dagen hadden we dit eiland ook wel weer gezien en was het weer tijd om verder te gaan. Om eens wat anders te proberen en kosten voor een overnachting te besparen hebben we de nightferry vanaf het eiland terug naar het vaste land genomen. Superlachen! Om 23:00 vertrokken we met een redelijk langzame boot helemaal volgepropt met lege plastic flessen. Omdat er geen plek meer was in de grote slaapzaal waar stapelbedden stonden voor zo’n 40 man, trokken wij maar een matras het dek op en hebben we daar onder de sterren geslapen. Jammer dat het op een gegeven moment midden in de nacht begon te regenen! Gelukkig was er nog een kleine slaapzaal, waar nog wel wat plekken vrij waren. Het werd me echter snel duidelijk waarom: de airco stond hier letterlijk op vriesstand. De ijspegels hingen nog net niet aan het plafond. Sokken aan, vest aan, slaapzak tevoorschijn gehaald, dan was het nog wel te doen. Om 5:00 kwamen we aan in Chumpon en konden we verder per trein. Geweldige rit: 5 uur lang zaten we in een onwijs volgepropte derde klas trein (het kaartje hiervoor was nog geen euro p.p.) die op elk lullig treinstation, waarvan sommigen er meer uitzagen als een bushalte, stopte. Wij konden gelukkig zitten, maar het hele gangpad stond vol mensen en ook zaten er vaak 4 of 5 mensen op 2persoons bankjes. Tijdens de rit trok er ook nog zo ongveer een complete markt voorbij. Om de haverklap wurmde een klein oud Thais mannetje of vrouwtje zich door de menigte met een soort van kapstok bij zich waar allemaal plastic zakjes aanhingen met onherkenbaar Thais voedsel erin. Als je dan wat wou kopen werd de kapstok aan het bagagerek boven je hoofd gehangen en kon je wat uitkiezen. Ja het was een lange rit, we hadden niet echt wat te doen, dus hebben we eens flink wat Thaise lekkernijen uitgeprobeerd:) Dit vind ik toch wel een van de leukste dingen van mijn hele reis: het daadwerkelijke reizen, het liefst zoals de locals het doen want dan kost het niets en verder geen enkele andere reiziger tegenkomen. Het uitstappen was ook grappig: aangezien er geen mogelijkheid was dat wij met onze gigantische tassen door die menigte konden komen (we kwamen er zelf nauwelijke doorheen), boden 2 mannen ons aan om onze tassen door het raam te gooien. Zo vriendelijk en behulpzaam.

Eindelijk waren we dan op onze bestemming: Hua Hin (7 dec). Dit is het Benidorm van Thailand: veel hoogbouw aan de kust, veel gepensioneerde stellen en veel dikke, vieze, witte, eenzame Westerse mannetjes met een Thais vrouwtje aan hun arm. We verbleven in een geweldig guesthouse: King’s Home van de Nederlander John de Koning. Wat een figuur, echt zo’n trucker: onwijs dik, liep de hele dag halfnaakt rond, lekker stads accent, zei de hele tijd ‘darling’ tegen me en kletste je de oren van de kop. Het hele guesthouse was ingericht met spullen die hij op al zijn reizen had verzameld. Nu zou je denken dat het er dan lekker internationaal uit zou zien, maar ik had het idee dat ik in zo’n cliché grootmoeders woonkamer was beland. Het deed mij denken aan het huis van mijn oude buren (Broen) met van die dikke houten meubels, overal schilderijen aan de wand, dikke tapijten zowel op de vloer als aan de muur en van die grote ouderwetse lampenkappen. Om alvast in de kerststemming te komen had hij ook nog een onwijs kitscherig versierde kerstboom in de lobby staan. Boven was een gemeenschappelijke woonkamer (net zo ouderwerts ingericht) met de grootste tv die ik ooit heb gezien en een zeer uitgebreide DVD-collectie. Nu zou je eigenlijk als je in een land als Thailand bent geen dingen moeten doen die je ook thuis kunt doen, zoals films kijken, maar daar had ik toch wel even zin in. Nou, dat werd meteen afgestraft: we hebben minstens 5 verschillende films geprobeerd, maar alles liep vast, sloeg stukken over of had als ondertitels een compleet andere tekst dan wat er gezegd werd. Watching movies Thai style, geen succes! In Hua Hin hebben we onder andere weer een scooter gehuurd en zijn we naar een Nationaal Park in de buurt gereden. Aapjes gezien, door mangrove bossen gewandeld, strandje bekeken en een grot in geweest. Ook een avond de Barstreet van Hua Hin ingegaan en mijn ogen uitgekeken naar Westerse mannetjes met vaak meerdere Thaise vrouwtjes om hun heen. Dit is niet echt de plek voor backpackers zoals wij! Tijd dus om weer verder te gaan.

Wat ook zo leuk is aan het reizen, is dat je vaak totaal geen plan hebt waar je nu weer heen gaat. Dus pak je er maar een Lonely Planet bij of je vraagt wat rond aan andere mensen of die nog tips hebben en zo pik je er lukraak maar een plaats uit wat wel leuk klinkt. Niets staat vast, alles kan, alles mag, doe maar wat, heerlijk! Zo kwamen we na Hua Hin uit in Lopburi, een plaatsje dat bekend staat om de apen die er gewoon los rondlopen. Laat in de avond kwamen we er aan (9 dec) en het stadje leek compleet uitgestorven. Alles zat dicht, bijna niemand op straat en wij hadden geen idee waar het hotel was dat we uit de Lonely Planet hadden uitgezocht. Op de hoek van een straat bij een cafe waar we eindelijk wat mensen zagen het maar even gevraagd, weer die Thaise vriendelijkheid: een jongen bood aan ons in zijn fancy jeep er naar toe te rijden. De volgende ochtend werden we om half7 al gewekt door de kleine harige bewoners van dit plaatsje. Ze hingen massaal aan de tralies te trekken die (gelukkig!) voor onze ramen hingen. Wij dus maar vroeg uit de veren en binnen een ochtend hadden we het hele plaatsje alweer gezien en hadden we ook wel even genoeg van al die apen. Dus toen maar weer verder gegaan. Na weer een ander plaatsje te hebben aangedaan (Kamphaeng Phet) ben ik nu weer voor de 2^e keer in Chiang Mai in het Noorden. Vandaag afscheid genomen van Vincent die nu richting Laos aan het gaan is. Ik ga weer terug richting Bangkok en vanuit daar naar Kanchanaburi (bekend van de Bridge over the River Kwai, weer een filmlocatie) waar ik een paar dagen zal doorbrengen voordat mijn groepsreis door Cambodja begint. Zes weken ben ik nu in Thailand geweest. Zes weken die supersnel zijn gegaan, waarin ik onwijs veel gedaan en gezien heb, maar nu ook wel heel veel zin heb in die groepsreis. Het lijkt me wel lekker dat voor 12 dagen al het vervoer en de accommodaties geregeld zijn en ik met Kerst ook een leuke groep mensen om me heen heb.

Liefs, Karien

Ohja, vergeet ik bijna nog iets supergaafs dat ik gister heb gedaan: ik heb met tijgers geknuffeld!! Iets buiten Chiang Mai heb je het Tiger Kingdom, een park met allemaal tijgers en een paar leeuwen waarmee je in de kooi mag en op de foto kunt. Wil eigenlijk niet weten hoe die beesten er aan toe zijn, moeten wel zwaar onder de verdovende middelen zitten wil je er zo mee om kunnen gaan, maar wat een prachtige beesten, hier moest ik gewoon mee op de foto!