Lieve allemaal,

Wat is het ontzettend leuk om al jullie reaties te lezen. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen! Het is zo leuk om te merken dat jullie zo betrokken zijn, het leuk vinden wat ik allemaal doe en uitkijken naar de volgende verhalen en foto's. Dat doet me goed:)

Moet eerlijk zeggen dat ik erg weinig met NL bezig ben, maar het is toch wel erg fijn om ook een beetje op de hoogte te blijven van wat er aan het thuisfront allemaal gebeurt. Blij dat dus vooral doen.

Maar goed, terug naar hier en nu. Het is inmiddels al bijna weer een week sinds het einde van mijn eerste vrijwilligersproject. Maar wat was het gaaf, goede manier om mijn rondreis hier te beginnen. We hebben 2 weken in een bergdorpje gezeten bij het Akha-volk. De vrijwilligersgroep bestond uit 9 mensen, precies goed, niet te veel en niet te weinig. Twee Canadeze meisjes, 2 Noren, een Duitse, een Spaanse, een Amerikaanse, een Koreaan en ik: de reus van het stel. Heb me nog nooit zo lang gevoeld als in die 2 weken. De Thaise mensen komen al niet veel verder dan mijn oksels, maar de andere volunteers hebben vroeger blijkbaar niet echt veel aardappels gegeten. Binnen een dag had ik dan ook de bijnaam Migoh, Akhaans voor 'de Lange'. Ben toch wel regelmatig met mijn hoofd tegen daken en deurposten aangelopen!

Het dorpje lag in de heuvels/bergen ergens in de middle of nowhere iets onder Chiang Rai. Het bestaat vooral uit veel zand, klei en bamboehutjes (zie foto's). Het is ontzettend back to basic en primitief, maar ze hebben op zich wel alles. In het dorp wonen zo'n 1100 mensen. Er is een school, een tempel en 2 winkels, that's it. De hutjes zijn klein en families slapen met zijn allen in een kleine ruimte. Zo sliepen wij ook in een klein hutje met z'n 9en, wat normaal de hut is van Tho, de projectleider. De ruimte waar we lagen was denk ik hooguit 3 bij 4, lekker knus.

De 2 weken dat we er waren hebben we de bevolking elke dag geholpen met hun dagelijkse bezigheden. En we hebben echt keihard gewerkt! Elke dag moesten we er sowieso al om half 7 uit. Nouja, de mensen dan die moesten helpen met het klaarmaken van het ontbijt, maar ook al ben je niet aan de beurt dan ben je alsnog wel om die tijd wakker, als was het maar om de 300 hanen die in het dorp rondliepen. Na het ontbijt gingen we dan meteen aan de slag. Zo hebben we een dag in het rijstveld gewerkt, een dag les gegeven op school, we hebben daken gemaakt, een complete weg verlged, grasmatten rond de tempel geplaatst, de daken die we eerder gemaakt hadden op een hutje bevestigd en traditionele 'handmaking' gemaakt. Het was soms best zwaar, vooral de dagen in het rijstveld en toen we aan de weg werkten. Daar sta je dan de hele dag pal in de zon en ook nog met lange broek en lange mouwen aan, aangezien je anders onder de musquito-beten en schrammen en schaafwonden komt te zitten. En het is hier goed heet! Maargoed, iedereen heeft het warm en zweet als een gek dus dat maakt het weer minder erg.

Het eten was elke dag weer een feest. Alles is echt kakelvers, is net geplukt uit de jungle of net een paar meter verderop geslacht. De varkens hoor je af en toe gillen als er weer eentje in mootjes wordt gehaakt. Een soort Silence of the Lambs, maar dan met Pigs:) Het is wel 3 keer per dag warm eten en het is even wennen om om half8 's ochtends al aan de noodles met vlees te zitten, maar dat went snel. We hebben ook nog 2 nachten bij families in het dorp geslapen. We werden dan opgedeeld in 3 groepjes van 3 en verdeeld over het dorp. Ik kwam samen met Duitse Annika en Koreaanse Jisu bij een familie terecht met 4 kinderen. Ze vinden het allemaal helemaal geweldig dat je er bent, maar communiceren is natuurlijk lastig. Wij hadden inmiddels enkele woordjes Akhaans geleerd, maar veel verder dan ‘hallo', ‘dankjewel', ‘lekker' en ‘mooi' kom je niet. Dus is het maar veel vriendlijk lachen, ‘ooooh' en ‘aaah' en de duim omhoog. De laatste avond was een feest. Iedereen moest voor het eten iets maken uit zijn eigen land. Veel ingredienten waren er niet, maar toevallig hadden ze wortels en uien en werd er nog een stop gemaakt in een ander dorp om extra ingredienten te halen. Dus ik had uiteraard aardappels besteld en heb toen hutspot gemaakt. Zo bizar om dat in de jungle met 25 graden te eten, maar het smaakte er niet minder om! En vooral met de Ikea-achtige gehaktballetjes die Noorse Kristian had gemaakt, was het erg goed te eten. Na het eten heb ik even vervroegd Sinterklaas gevierd en de pepernoten die ik mee had gekregen met iedereen gedeeld. Nou dat had ik eerder moeten doen, had het hele dorp achter me aan! Ze smulden ervan, mijn medevrijwilligers ook. Hetzelfde gold niet voor de drop, dat vonden de Akha mensen echt helemaal niets en spuugten het snel uit.

In het weekend tussen de 2 werkweken in hadden we vrij. Samen met Duitse Annika, Spaanse Damaris en Koreaande Jisu ben ik 2 dagen naar Chiang Rai geweest. Op zaterdag hebben we een supermooie boottocht gemaakt met meerdere stops. Eerst bij Karen Village, oftewel olifantendorp waar meteen aan het water wel een stuk of 20 olifanten stonden waarop je dan een tocht kon maken door het dorp. Van te voren leek me dat wel wat. Maar toen we er eenmaal waren, was mijn enthousiasme snel weg. Daar stonden die olifanten dan en ze keken niet echt blij. In de brandende zon met een gigantisch ketting om hun poot zodat ze geen stap konden verzetten. Ok, ik snap ook wel dat dat beter is, je wilt geen 20 op hol geslagen olifanten door je dorp, maar dit zag er gewoon heel triest uit. Om de pijn wat te verzachten heb ik ze maar wat bananen gevoerd, maar ik had geen zin meer om een ritje te maken. Pin me er niet op vast hoor, als ik later ergens een blij uitziende olifant tegenkom, wil ik er misschien best even op rijden:) De volgende stop was een waterval waar we met de auto naartoe werden gebracht. Zeven kilometer moesten we omhoog rijden over een onwijs slecht begaande weg met alleen maar gaten en deuken. Dus wat ik had verwacht gebeurde ook, op een gegeven moment zaten we vast en moesten wij de auto uit de greppel zien te duwen terwijl de chauffeur lekker bleef zitten. Dat ging gelukkig aardig soepel. De waterval was echt prachtig, drie verdiepingen hoog en middenin de jungle. Bij de bovenste konden we even een verfrissende duik nemen en het water als een massage op onze rug laten kletteren. Het was ook zo mooi dat er verder geen een andere tourist rondliep, alsof we de hele jungle voor onszelf hadden. De laatste stop was bij een natuurlijke hotspring met die typisch rotte eieren zwavel lucht. Ff een relaxmomentje, met de neus dicht uiteraard.

De volgende dag (zondag) heb ik maar weer eens de fiets gepakt

Annika deed met me mee. In de buurt van Chiang Rai staat de enige witte tempel van Thailand, die wouden wij wel eens zien. Voor omgerekend nog geen 80 cent heb je de hele dag een fiets, dus dat kon er nog wel van af. Supermooi die tempel, alsof je middenin een wintersprookje staat. Wij voelden onszelf echter ook onderdeel van de toeristische attractie: een gehele Thaise familie wou constant met ons op de foto! ‘Oh you're so beautiful, yeessss please can I take picture with you'. Goed voor je ego, zo'n tripje naar Thailand.

En nu? Nu ben ik inmiddels beland in het paradijs! Sinds het einde van het project vorige week ben ik samen met Duitse Annika aan het reizen. Leuk kind! Komt uit het Zuiden van Duitsland, ging als kind vaak met d'r ouders op vakantie naar Vlieland, haar ouders zitten ook allebei in het onderwijs en het mooiste: zij houdt d'r pen/potlood op net zo'n rare manier vast als ik! Dus pap, mam: er zijn meer debieltjes die het zo doen. We zijn na het project een paar dagen in Chiang Mai geweest (grootste stad van het Noorden), we hebben Sukothai bezocht (de oude hoofdstad van Thailand, allemaal mooie ruines nu, waar we trouwens wéér gefietst hebben!) en zijn nu inmddels in het Zuiden beland. Wow, het is echt zoals op alle plaatjes. Wit zand, prachtige zee, palmbomen. Morgen gaan we naar het eiland Ko Phi Phi waar een groot deel van de film The Beach is opgenomen. Wellicht lopener ook nog wat Leonardo di Caprio look-a-likes rond

Veel plezier met Sinterklaas:D

Liefs, Karien