Maleisie
Dag lieve mensen,
Zohoorjeruim5wekennietsenzoplaatsik2updatesin10 dagen..!HebnognietsoverMaleisieverteldendeheleMaleisietripiseigenlijkeengroot hoogtepuntgeweest.Hetwordtvolgensmijbijnavervelendhoegeweldigikalleshiervindt.
Maarelklandistelkensweerprachtig,netietsanders,hetetenverveeldnogsteedsniet
(na4maandenrijstennoodles)enoveralistelkensweerontzettendveeltedoenentebeleven.
ZoookinMaleisie.AangekomeninKualaLumpur(KL)vanuitBangkok,wachtteikopVincent
dievanuitHoChiMinhmoestkomen.Volgensmijvindenmensenhet daarhetnietheel normaaldateenlangblondmeisjedaarind'reentjeopeenvliegveldzit,wantikwerdflink
aangestaard.
InKLverblevenweinhosteltheVillage,eenheelrelaxed,gezelligrommelighostelmetonwijs
kleinekamers(lees:vierwandjesvanvolgensmijkarton,wantjehoordeechtalles,bederin,
ventilatoraandemuurenklaar).Enheetdatheterwas.Maleisiewassowiesonaarmijnidee
hetwarmstelandtotdantoe.Heelhogeluchtvochtigheid,dusjezweetjekapot.
LeukestadisKL,heelWestersenAziatischtegelijk.NaastwijkenalsChinatownenLitteIndia
zijnerookontzettendveelAmerikaansachtigeshoppingmalls,veelfastfoodrestaurants
enlopeneropvallendveelmensenmetzwaarovergewichtrond!NogalWesters.
TweedagenhebbenwealwandelendinKLdoorgebrachtenzoongeveer
dehelestadwelgezien.Washetnietopdegrond,danwel vanuit de lucht: op de loopbrugtussendeTwinTowersofvanafdeontzettendhogetelecommunicatietorenwaar
vanuitjeprachtiguitzichtoverdestadhad.Binnenstondzelfsnogeenvermeldingvande
Euromastalseenzelfdesoorthogepaal.JeeejHolland!Deavonddatwemeteennachtbus
verderwoudennaaronzevolgendebestemming(eeneilandaandeOostkust)regendeen
onweerdehetkeihard!Metbackpackopmijnrug,rugzakaandevoorkanteneengroterode
ponchoovermeheen,zagikeruitalseensoortgroot,dik,raar,roodmonster!Welkwamik
redelijkdroogbijdebusterminalaan, integenstellingtotVincentdiecompleetdoorweektwas.
DenachtbusbrachtonsnaarMersing,waarvandaandebootvertroknaarheteilandTioman.
Wehoopteneenbeetjeindeochtendaantekomen,maarwewareneralom4:00uur'snachts.
Vervolgenskregenwetehorendatdoorhetmonsoonseizoendebootmaar1keerperdag
gingenwelom15:00'smiddags!Elfuuromvoltemakendus.Debusbrachtonsnaardepier
waarweallebeieenrietenmatjekregenenergenseenplekjemochtenzoekenomtegaan
slapen.Eerstindeganggelegen,maardaarwarenteveelmuggen,toenaanderandvande
parkeerplaatsbijdepier,maardatwastehard,uiteindelijkeenuurtjekunnenslapenophet
strand,maardaarwerdenweom6:00alweergewektdoorhetgejengelvandeplaatselijke
moskee.Ok,onswordtduidelijkeenbeetjenachtrustnietgegund.Derestvandetijdhebben
weonsvermaaktmetveelpotjesyatzee,rondlopen,boodschappendoenenchillen.
Beginvandeavondwarenwedaneindelijkopheteiland.Hierhebbenwe2dagenheerlijk
gechilld,ophetstrandgelegeneneensnorkeltripjegemaaktwaarmeeweonderandere
eenstopmaaktenophetmeestwittestranddatikooithadgezien.Hetdoetpijnaanjeogen,
zowit!Heb foto'sgemaaktdiezoineenreismagazinezoudenkunnen.
Naaldatgechillwashetweltijdvoorwatactie!Vanafheteilandzijnwenaarhetzuidelijkste
puntjevanMaleisiegegaanwaarvandaanwenaarBorneovlogen(Maleisiebestaatuit2delen,
depeninsular enBorneodielosvanmekaarzijn)We vlogen naar degrootstestad op Borneo,KotaKinabalu.Normaalvolgensmijbesteenleukeplaats,maarbijnaalleszatdicht
vanwegeChineesNieuwjaar.OpBorneostaatdehoogstebergvanZuidOostAzie,
MountKinabalu,4095meterhoogendiekunjebeklimmen.Datleekonswelwat.Bijeen
tourbureaueenpakketjegeboektmetgids,vergunnning,overnachtingenheelveeleten
endevolgendedagkondenwealoppad. Met z'n 2en hadden we onze eigen gids, een mannetje van voglens mij nog geen 1.50m en begonnen we aan de klim naar boven. De klim neemt 2 dagen in beslag. De eerste dag liepen we naar een hoogte van zo'n 3300 meter (maar het pad er naartoe neemt 6km in beslag) waar dan acommodatie staat voor de eerste nacht. We hebben zo'n 4,5 uur over de klim gedaan. De lonely planet schreef dat men over de eerste dag gemiddeld zo'n 6 uur doet, dus wij voelden ons al helemaal superieur over de gemiddelde backpacker! Maar zwaar was het wel zeg. Voor 4,5 uur loop je alleen maar steil omhoog, soms hebben ze wel een soort van treden in het pad gemaakt, maar voor een groot deel bestond het pad uit grote stenen waarover je omhoog loopt. En als je hoger komt, wordt het ook moeilijker om adem te halen, dus je bent heel snel buiten adem. Maar je loopt wel weer door een prachtige omgeving, veel jungle, geweldige uitzichten, van die mooie grote hoge bomen waar de zon dan zo mooi doorheen valt en soms is het ineens uit het niets heel mistig. Elke halve km stond er een bordje dat je er weer een halve km op had zitten en elke km kon je op een houten routekaart zien hoe ver je was en vooral hoe ver je nog moest... Naar die borden begin je op een gegeven moment wel uit te kijken. Maar na 4,5 uur hadden we dan eindelijk de eerste plek bereikt, stukje frisser wel zo hoog. Maar wat supergaaf al om op dat punt te staan, je staat letterlijk met je hoofd in de wolken. En een zonsondergang van „zo dichtbij' is toch ook wel even wat anders. Na ons tijdens het avondeten flink te hebben volgepropt van het onbeperkte buffet, lagen we rond 20:00 al in ons nest want om 2:00 mochten er al weer uit. Wat een tijd om op te staan zeg en alweer aan een ontbijtje te zitten. Om half3 waren we al weer klaar om verder te gaan, in het pikkedonker, zaklamp mee, dikke kleren aan en op naar de top. Op een gegeven moment is er ook geen begroeing meer en loop je over een grijs steenachtige ondergrond de laatste 1,5 km omhoog, duidelijk in de buut van de top. Op dit laatste stuk moest je je af en toe ook aan van grote dikke touwen (waar je op de basisschool met gym altijd in moest klimmen) omhoog trekken. Na 2,5 uur waren we dan echt op de top, het was 5:15, nu maar wachten op de zonsopgang. Daar zaten we dan, in het pikkedonker, met teveel mesnen op een klein stukje berg (iedereen wil natuurljik op die top staan) en koud dat het was! Totaal verkleumd (want ja, wie neemt er nou warme kleren mee naar ZO Azie??) en bijna bevroren kropen we tussen wat rotsen, uit de wind, wachtend op de verdomde zon.Rond 6:15 kwam die enidelijk tevoorschijn. Klik klik, snel wat foto's en weg uit die kou, terug naar beneden naar ontbijtje nummer 2. Want toen we terug waren bij de acommodatie kregen we wéér te eten. Prima! Maar die 2 km afdaling vanaf de top was echt schitterend, nu zie je eindelijk waar je eerder die nacht liep want ja, toen was het nog pikdonker. Maar het was kraakhelder die ochtend (misschien daarom ook zo koud), strakblauwe lucht en de wolkjes niet boven, maar onder ons. Na het tweede ontbijt van die dag begonnen aan de rest van de afdaling. Omhoog is zwaar, maar naar beneden is pijnlijk, vooral voor de knieen en tenen (met niet geknipte nagels, dom!). Maar het ging wel een stukje sneller, na 3,5 uur waren we beneden. En wat stond ons voor de verandering daar te wachten: weer eten! Na deze lunch terug naar Kota Kinabalu. Het was zwaar, maar zonder twijfel een van de gaafste dingen die ik hier gedaan heb.
Nauwelijks bijgekomen van de klim en met onwijze spierpijn in de benn, gingen we de dag erna alweer op een duik- en snorkeltripje bij een onwijs mooi wit bounty-achtig eiland met wuivende palmbomen en superhelder lichtblauw water. Een uurtje rijden naar een pier en vervolgens nog een uur met een speedboot. Heftig uurtje was dat. De zee leek helemaal niet wild of onstuimig, maar we stuiterden toch over het water heen! Alsof we over de golven vlogen maar wel telkens met een keiharde klap weer op het water kwamen. En drog bleven we er ook niet van. Bij elke klettering op het water kreegje en halve golf in je gezicht. Ik had mijn snorkel al wel vast in de boot op kunnen doen, compleet doorweekt kwamen we aan. Vincent en ik waren wel de helft van de dag opgesplitst omdat hij duikt en ik niet. Dus mocht ik met een grote groep Chinezen mee, die op vakantie waren vanwege Chinees nieuwjaar en de hele tijd niets anders deden dan foto's van elkaar maken.Telkens met die irritante 2 vingers omhoog, verzin eens iets nieuws! Weer veel mooie vissen gezien, prachtig koraal en fel blauwe zeesterren ogpedoken.
Vanuit Kota Kinabalu zijn we verder gegaan richting de oostkust van Borneo naar Sandakan. Hier zijn we onder andere naar het Oerang Oetan rehabilitatie centrum geweest. Hier worden veel jonge oerang oetans gebracht die bij ontbossingen hun moeder zijn kwijt geraakt. Ook worden ze vaak door lokale bevolking gevonden en dan meegenomen waarna ze als huisdier worden gehouden. De jonge aapjes zijn vaak zwaar getraumatiseerd en verwaarloosd. In het centrum wordt hen geleerd hoe ze „aap moeten zijn' (klinkt een beetje raar, maar vooral diegenen die hun moeder kwijt zijn geraakt weten niet eens hoe ze door bomen moeten slingeren). Van de andere apen in het centrum leren ze dit dan, ze worden op vaste tijden gevoerd en hopelijk kunnen ze dan na een tijdje weer terug de jungle in. Via een lange houten loopbrug liepen we een stuk de jungle in naar het voederplatfom waar er al een paar zaten en rondslingerden te wachten op het eten. Mooie beesten zijn het en gaaf om ze van zo dichtbij te knunen zien. Uit een video die we eerder daar kregen te zien geleerd dat ze que DNA 96,4% geljik zijn aan de mens!
En we gaan maar door met de tourtjes. Vanuit Sandakan hebben we ook nog een jungle-riviercruise gemaakt om wilde beesten te spotten. Omdat ze het hadden over een „cruise' dachten wij aan een mooie grote relaxte boot, maar we vaarden gewoon in een motorsloepje met 6 mensen erin. Eigenlijk maar beter ook, zo konden we beter aan de kant komen om de beesten te zien. We hebben vooral veel vogels en apen gezien. Onder andere neushoornvogels en neusapen, waar de regeio naast de oerang oetans om bekend staat. Wat een grappige beesten zijn dat met die neuzen! Verder een beetje rondgevaren en weer een prachtige zonsondergang gezien. Na de cruise werden wij opgepikt om gedropt te worden bij een kruispunt waar de nachtbus zou komen om ons weer terug te brengen naar Kota Kinabalu. Om 21:00 stonden we er al, om 23:00 kwam de bus eindelijk opdagen. En het was weer onze lucky night: we zaten helemaal achterin en voor ons kwam een stel kinderen te zitten die, nadat de bus nog geen 10 minuten onderweg was, al keihard begonnen te kotsen. Bekend fenomeen hier (en in Vietnam kunnen ze er ook wat van). Al ben ik al lang blij dat het netjes in zakjes gebeurdt en ik het niet ruik... Slaap lekker!
Na nog een paar dagen Borneo (onder andere nog een dagje in Brunei geweest en in de grootste grotten rond gelopen die ik ooit heb gezien) vertrokken op weg naar een emotionel hoogtepunt van de reis: paps en mams waren in het land. Terug naar Peninsular Maleisie naar een eiland aan de westkust (Langkawi) waar zij de laatste dagen van hun groepsreis doorbrachten. We kwamen redelijk laat in de avond aan op het vliegveld en hadden bedacht om eerst de nacht ergens door te brengen en ze de volgende ochtend op te zoeken. Maar verassing: ze stonden me op te wachten bij het vliegveld! Zo leuk, dat had ik echt niet verwacht. Had pa's keiharde gefluit op zijn vingers toen ik de hal binnenkwam vaag wel gehoord, maar me niet gerealiseerd dat zij het zouden kunnen zijn. Met een taxi gingen we naar het superdeluxe resort waar zij zaten en paps regelde wel even met zijn mooie praatjes dat wij ook nog in een huisje konden. Top! Bijpraten, cocktailtje drinken aan het strand, dit gaan 3 relaxte dagen worden dacht ik zo. Maar de volgende dag mochten we al meteen actief doen met de oudjes en op mountainbiketocht. Wel een tocht die natuurlijk was afgestemd op de gemiddelde leeftijd van de groep met een rustig tempo en veel stops ;-) Zo stopten we onder andere bij een kruiden- en specerijen tuin waar we overal aan konden ruiken en raden wat het was (=moeilijk) en waar de grote felgroene rijstvelden er mooi bijlagen. Mooi gefietst langs prachtige vergezichten, langs het water,over brugetjes en hier en daar een stop gemaakt bij een bijzondere plant en/of boom. Toen we terug waren bij het beginpunt kregen we nog een heerlijke lunch met allemaal Maleisische lekkernijen, terwijl ik nog bomvol zat van het otnbijtbuffet van die ochtend waar ik me als een hongerige aap op stortte. Alsof ik de afgelopen 4 maanden niet heb gegeten, heb ik me volgestopt! Haha, lekker. Terug in het resort lekker gechilld aan het zwembad. Ook zo leuk: mam had nog een grote AH-tas bij zich met allemaal lekkers waar ik om gevraagd had: pindakaas, borrelnootjes, drop, stroopwafels en pepernoten (!). Sinds Langkawi hebben Vincent en ik elke ochtend ontbeten met boterhammen (ja die hadden ze in Maleisie) met pindakaas. Geen gezicht, zaten we daar met een family-size pot pindakaas op schoot de boterhammen er in te dippen, maar o zo lekker! Ik kreeg ook nog een hele wasljist van alle mensen waarvan ik de groetjes moest hebben,dat vond ik zo leuk. Dus bij deze: bedankt iedereen en heel veel groetjes terug. Het blijft leuk om te merken hoe leuk iedereen het nog steeds vind dat ik hier ben en hoe enthousiast iedereen er over was dat pap en mam me kwamen opzoeken.
Ik kan nog veel meer vertellen over hoe we met een kabelbaan nog een berg op zijn geweest en een tocht over het eiland hebben gemaakt, een krokodillenboerderij hebben bezocht en een supermooie boottocht hebbeng gemaakt door mangrovebossen, maar volgens mij wordt het weer veels te lang. En ik weet zeker dat pap en mam er vast al alles over verteld hebben, dus dan val ik alleen maar in herhaling!
Ik zit nu in Indonesie en morgen begint mijn 2e vrijwilligersproject in een weeshuis in Noord Java (Semarang). Heel veel zin in en wel weer even lekker om wat langer op 1 plek te zitten.
Foto's heb ik nu geen tijd meer voor, ze gaan dicht. Volgen een andere keer.
Is het bij jullie al lente??
Xxxx Karien
Vietnam en Laos
Halllo allemaal,
Ik krijg al allemaal ongeruste en bezorgde mailtjes of ik nog wel leef en of alles nog wel goed is, dus volgens mij is het tijd voor een update. Om er maar even een cliché in te gooien: de tijd gaat gewoon zo ontzettend snel als je het leuk hebt en met al dat moois hier is het altijd zo jammer om in een internetcafe te gaan zitten om een uitgebreid verhaal te gaan typen. Maar om jullie toch een beetje op de hoogte te houden hier een paar hoogtepunten van de afgelopen 5 weken.
Aan het eind van mijn laatste verhaal was Lotte net aangekomen. Wat hebben wij 4 geweldige weken gehad samen! En wat zijn we een goed reisteam, he Lot? Willen allebei veel zien, veel doen, af en toe lekker een relaxdagje en natuurlijk alles zo cheap mogelijk. Een van de hoogtepunten van Vietnam vond ik toch wel de 2 dagen die we achterop een motor al crossend door de binnenlanden van Vietnam hebben doorgebracht. Van het toeristische pad af, door een onwijs mooi gebied gereden heel groen, bergachtig, veel rijstvelden, akkers en kleine dorpjes. Dan zie je het echte Vietnam. En je ziet het niet allen, je ruikt het ook, de uien- en wortellucht komt je tegemoet als je langs al die akkers rijdt.Onderweg maakten we allerlei stops bij onder andere een champignonboerderij, een plek waar wierook werd gemaakt, een markt en een bakstenenfabriek. Na de eerste dag rijden sliepen we in een klein dorpje aan een groot meer, in een houten huis op palen samen met nog een andere Nederlandse jongen. Na aankomst meteen aan de rijstwhiskey en het Vietnamese bier (Saigon, heeerlijk, ik lust hier bier!!) en de hele avond lekker geouwehoerd met nog meer Nederlanders (je hebt ze ook overall) die daar overnachtten. Onwijs vroeg (en met een lichtelijke kater) warden we de volgende ochtend wakker van alle varkens, honden, katten en kinderen die om je houten huisje heen rennen. De tweede dag weer verder gereden. Lotte haar motorrijder reed nog een kalf aan dat midden op de weg stond waardoor zij bijna onderuit gingen met z'n 2en, maar dat ging gelukkig net goed. Alleen het kalf liep een beetje mank weg... De tweede dag eindigden we bij een national park waar we in onwijs mooi helder blauw water bij een waterval hebben gezwommen. Alleen wij en die Nederlandse jongen, alsof je dat plekje net zelf ontdekt hebt en er verder nog nooit iemand geweest is.
Een ander hoogtepunt was Hoi An. Leuk oud plaatsje aan de kust in het midden van Vietnam met allemaal mooie Vietnamese en Chinese kleurrijke geveltjes, oude gebouwen, veel tempels en heel veel lampionnen. Het is hier ook zo leuk omdat het er stikt van de tailor-shops en je er dus eigenlijk niet onderuit komt om ook wat kleding te laten maken (helemaal voor die prijzen). Ik was het sowieso al van plan, want ik wou een mooi pak laten maken om in te gaan solliciteren als ik straks aan ‘the serious life' moet beginnen. En oooh wat is het laten maken van kleding verslavend. Alles wordt precies op maat gemaakt. Ik koos het model van het pak uit dat ik wou hebben, het materiaal, de kleur stof, de kleur binnenvoering, ze meten m'n maten op en later op de dag kun je al terugkomen om het te passen. Het zat meteen goed en dat heb ik in Nedeland nou nooit: broekspijpen of mouwen zijn altijd te kort. Dus voor je het weet laat je ook al een nette zwarte broek maken en ga je met 3 jurkjes naar huis. Lotte kon het ook niet laten en leek wel een designer, door niet een kant en klaar ontwerp te nemen, maar haar eigen zwarte jasje en fancy jurk te ontwerpen. Project Runway is er niks bij;-)
Vanaf Hoi An werd het weer helaas wel wat minder. De korte broeken en hempjes konden we inpakken en de lange broeken en truien kwamen uit de tassen. In het Noorden hebben we naast Hanoi (net zo'n grote, drukke en chaotische stad als Ho Chi Minh) Sapa en Halong Bay bezocht. Sapa ligt helemaal in het uiterste Noorden en daar heb je tussen de bergen allemaal van die rijstvelden die op terrassen zo boven elkaar liggen. Prachtige foto's hadden we overal eerder in Vietnam er al van gezien met die terassen in de zon, hartstikke groen. Dat was helaas anders toen wij er kwamen. Het was druilerig, grijs, grauw, regenachtig (Nederlands) weer. Maar daar lieten wij ons natuurlijk niet door tegenhouden en zijn daar met een traditioneel bergvolkvrouwtje die we op de markt hadden ontmoet meegegaan om in haar dorpje in een ‘homestay' te overnachten. Samen met nog 4 andere vrouwtjes uit haar dorp (inclusief traditionele kleding en babys in een doek gewikkeld achter op de rug) liepen we een paar uur door de heuvels en die rijstterassen naar hun dorpje. Omdat de plek waar je overnacht wordt omschreven als ‘homestay' dachten wij natuurlijk bij een familie daar in een hutje te slapen, op de grond, lekker met z'n allen in 1 ruimte tegen elkaar aan... Maar we kwamen terrecht bij een gewoon groot huis waar al meerdere toeristen zaten die dezelfde wandeling hadden gemaakt die dag en er stond zelfs een pooltafel buiten. Niet echt traditioneel dacht ik zo. Maar achteraf was het wel heel gezellig om met die mensen daar te zitten. De volgende dag hebben we ook nog een mooie wandeltocht door de heuvels gemaakt, lekker geluncht en waren we in de middag weer terug in Sapa. Eigenlijk hadden we toen weer terug moeten gaan naar Hanoi, maar wij wouden nog wel een nachtje blijven en de volgende dag een scooter huren om zelf nog wat rond te kijken. Slecht idée: het regende de hele dag de volgende dag, maar eigenwijs als wij zijn hebben we toch de scooter gehuurd. Inderdaad een slecht idée: we konden de weg niet vinden waar we heen wouden en waren binnen no time zeiknat en koud. Teruggegaan naar Sapa en daar alsof we op wintersport waren de rest van de middag in een gezellig restaurant met veel hout en een groot haardvuur gezeten, warme chocolademelk drinken. Die avond een nachtbus teruggenomen naar Hanoi. Wat een rit! Binnen een uur had ik een keihard huilende Lotte naast me die het laatste stuk van Kluun's ‘Komt een vrouw bij de dokter' aan het lezen was. Bij gebrek aan eigen leesvoer en Ipod-oordopjes die stuk waren, was ik gedoemd de Vietnamese karaoke-dvd te kijken die opstond, ook om te janken. En als klap op de vuurpijl begon 2 rijen voor ons een vrouw keihard te kotsen. Nog maar 11,5 uur te gaan....!
Terug in Hanoi hebben we Vincent opgezocht waarmee ik ook al in Thailand heb samen gereisd en zijn we met z'n 3en naar Halong Bay gegaan. Ook daarvan zie je overal in Vietnam prachtige plaatjes met allemaal van die zonnige, groen begroeide grote rotsen die uit het water steken. Begroeid waren ze wel, groen niet echt en zoning al helemaaal niet, het was vooral mistig. Maar daar kunnen we ook wel weer een positieve draai aan geven: het maakte het wel heel mysterieus. Een 2daagse boottocht hebben we daar door de baai gemaakt. Toen we op de pier op de boot stonden te wachten een gezellige groep vrienden uit Woerden ontmoet met een nog veel gezelligere biervoorraad. Dat hadden wij ook al begrepen en op ingespeeld: drank op de boot was veel te duur, dus het was handig om je eigen drankjes mee te nemen. Zo doen wij Nederlanders dat. Lekker relaxt tochtje was dat, een beetje door de baai varen, een stop gemaakt bij grotten, drankjes drinken op het bovendek, flauwe grappen maken, potjes yatzee spleen en eten. Overnachten op de boot en de volgende ochtend stond er om 6:45(!) kayakken op het programma. Dan voel je je wel heel klein als je in zo'n klein bootje op het water zelf tussen al die grote rotsen doorvaart. Prachtig. Terug vanuit Halong Bay in Hanoi was het tijd om afscheid te nemen. Vincent ging richting Zuid Vietnam, Lotte terug naar het koude Nederland en ik had weer een groepsreis op het programma staan door Laos.
Die reis ging net zoals de groeptour die ik door Cambodja maakte, erg snel. Maar wat is Laos ontzettend mooi zeg. Wederom prachtige natuur, maar nog meer ongerept en puurder dan de andere landen waar ik geweest ben. De mensen zijn ook weer superaardig en minder opdringerig dan in Vietnam en Cambodja. Dit keer kwam ik in een groep terecht die al 2,5 week samen aan het reizen waren en met de groep Cambodja en Vietnam al hadden gedaan. Ik sloot me bij hun aan voor het Laos-gedeelte. Weer veel leuke dingen gedaan. Gefietst door de hoofdtad Vientiane, daar de avond op een bowlingbaan doorgebracht! In Vang Vieng een mooie kayaktocht gemaakt over een rivier tussen de bergen door waar we verder geen enekele andere toerist tegenkwamen, maar wel bijne een stel waterbufels om ver vaarden die in het water stonden. In Vang Vieng natuurlijk ook datgene gedaan waar het plaatsje om bekend staat: tubing. Zittend in een grote band ga je dan de rivier af, waar ze op een bepaald stuk allemaal barretjes langs de rivier hebben gezet en houten platforms met keiharde muziek. Ook allemaal schommels en slingerpalen om het water in te slingeren. Een groot feest daar, supergezellig. Allen een beetje jammer dat de er constant poep langs je heen drijft (van de waterbuffels of van die dronken jongen naast me...?!) en er op een gegeven moment zo'n slingerpaal afbrak terwijl er iemand aanhing, die vervolgens met een keiharde klap op het water viel (auw). Denk ook dat dit de plek is in Zuid Oost Azie (samen met de fullmoonparty in Thailand) waar je de meeste mensen ziet met verwondingen, voeten in het gips en dat soort dingen. Twee kilometer lang langs die rivier van alles om toeristen bezig te houden. Ook nog een potje moddervolleybal gespeeld, waarbij een voelleybalveld tot kniehoogte onder de modder is gezet en in de grond allemaal kuilen en heuvels hebben gemaakt die je niet kunt zien, waardoor je dus constant onderuit gaat. Hilarisch! Het plaatsje zelf vond ik ook geweldig aangezien ze in elk restaurant dat ze daar hebben allemaal relaxte banken hebben staan en grote tv's hebben hangen waar ze de hele dag door Friends laten zien :-) Wat is er nou fijner dan je bordje noodles bestellen, onderuit zakken en met je bord op schoot Friends te kijken?! Ideaal om bij te komen na een heftige middag ‘tubing'.
En nu zit ik in Maleisie, gister emotioneel afscheid genomen van paps en mams waarmee we de afgelopen 3 dagen superrelaxt in een luxe resort hebben gezeten waar zij de laatste dagen met hun groepsreis doorbrachten. Dit is wel even wat anders dan het budget-gebeuren van de afgelopen 3,5 maand. Waar we normaal ergens een noodle-soepje scoren voor 50 cent of ergens vieze kleffe zoete broodjes halen die eigenlijk niet te eten zijn (maarja, het is goedkoop), liep ik hier een ontbijtzaal binnen met een ontbijbuffet zo groot dat ik niet weet waar ik moest beginnen. Voordat we hier kwamen al wel meer van Maleisie gezien (onder andere de hoogste berg van Zuid Oost Azie beklommen en op ruim 4000 meter hoogte boven de wolken gestaan) maar daar zal ik binnenkort wel even een nieuw verhaaltje over posten, anders wordt het ook zo lang. Foto's volgen snel!
Met jullie ook alles goed?
Liefs, Karien
Cambodja en eerste dagen Vietnam
Nog een gelukkig nieuwjaar allemaal! Ja ik weet het, het is na 6 januari dus het mag eigenlijk niet meer, maar nieuwjaar is hier pas in februari, dus eigenlijk ben ik prima op tijd. Ik hoor dat het erg koud is in NL en dat er weer geschaatst kan worden? Raar idee, ik heb inmiddels al een lekker bruin kleurtje en loop heerlijk rond in mijn korte broek. Voor mij was het mijn eerste jaarwisseling en Kerst van huis. Vooral het kerstgevoel heb ik eigenlijk niet echt gehad dit jaar, dat lukt ook niet als je 1e kerstdag met 30 graden op een Cambodjaans strand uit een kokosnoot zit te slurpen. Beide feestdagen heb ik met mijn Gap-groep doorgebracht, waarmee ik een groepsreis door Cambodja en een klein stukje Vietnam heb gemaakt. Wat een verschil met Thailand zeg, al was het alleen maar vanwege de sneltreinvaart waarmee we door Cambodja gingen. Zes weken heb ik in Thailand doorgebracht, lekker de tijd genomen en had er zo nog 6 weken door kunnen brengen. Cambodja hadden we met 7 dagen weer achter ons gelaten... Wel alle highlights gezien, maar voelde me net zo'n Japanner die in 5 dagen 8 Europese steden aandoet.
We begonnen in Siem Reap, waar de Angkor Wat tempels staan, het grootste religieuze bouwwerk ter wereld. Die ochtend werden we om kwart voor 5 ons bed uitgegooid omdat we met z'n allen de zonsopgang wouden bekijken. In het pikkedonker kwamen we daar aan en we waren zeker niet de enigen. Na tientallen foto's van dezelfde tempel met dezelfde opkomende zon te hebben gemaakt, was het eigenlijk ook leuker om je om te draaien en alle fotograferende mensen te bekijken. De hele dag hebben we vervolgens doorgebracht in het Angkor Wat terrein en werden we met een bus van tempel naar tempel gebracht. Gelukkig maar, want het hele terrein is zo groot dat je er een week zou kunnen doorbrengen om alles te bekijken. Mij niet gezien. Na zonsondergang gingen we uiteindelijk weer terug naar het hotel en ik moet zeggen dat ik na die dag toch wel redelijk ‘temple-tired' was!
Na Siem Reap zijn we doorgereden naar Phnom Penh, de hoofdstad. Wat een rit. We zaten in een dubbeldekkerbus en ik zat bovenin helemaal vooraan, altijd de beste plek met het beste uitzicht. Zo onderweg merk je duidelijk dat Cambodja een stuk minder ontwikkeld is, de infrastructuur stelt bijvoorbeeld weinig voor. De belangrijkste route tussen 2 grote steden is een gewone 1baans-weg, waar alles en iedereen gebruik van maakt. Bussen, auto's, fietsers, veel scooters, koeien, mensen te voet met wagen, etc. Volgens mij had de chauffeur de claxon afgeplakt met een stuk tape, want hij toeterde echt de hele tijd. Inhalen ging dan soms ook maar net goed en als je dan zo bovenin vooraan zit, heb je soms echt het idee dat je iemand te pletter rijdt, je zit er echt bovenop. We hadden het gevoel alsof we in een computerspel zaten, waarin je moet proberen het verkeer met een gigantische bus te ontwijken.
Phnom Penh heeft ontzettend veel indruk op ons gemaakt door de oude school die midden in de stad staat en in de Khmer Rouge periode als martelgevangenis (Tuol Sleng) werd gebruikt. We kregen hier met de hele groep een rondleiding van een man wiens vader in de Khmer Rouge jaren is overleden en die zelf als kind in een van de kinderwerkkampen heeft gezeten. Hij kon heel meeslepend vertellen en je merkte dat hij zelf ook af en toe emoioneel werd. Het is zo bizar om daar rond te lopen als je hoort wat daar allemaal gebeurd is en beseft dat het nog maar zo'n 30 jaar geleden is. Het was zeker 32 graden die dag, maar ik had de hele tijd kippenvel. In een paar ruimtes staan grote panelen met allemaal foto's van gevangenen die daar gemarteld en later vermoord zijn. Bij velen kun je echt de angst in hun ogen zien. Vrouwen, mannen, kinderen, ouderen, baby's, een heel volk bruut afgeslacht. Onvoorstelbaar. In het winkeltje kocht ik een boek geschreven door een gevangene die het overleefd heeft. Slechts 7 mensen zijn levend uit die gevangenis gekomen. Toen ik naar buiten kwam hoorde ik van onze gids dat die man op dat moment daar rond liep. Voorzichtig heb ik gevraagd of hij mijn boek wou signeren, dat wou hij wel.
Na het bezoek aan Tuol Sleng gingen we naar de Killing Fields die iets buiten de stad liggen, de gevangen werden daar dan omgebracht. Het is nu een heel mooi bosrijk gebied waar je de vogels hoort fluiten en het geluid hoort van spelende kinderen bij de school die er vlak naast ligt. Wat een contrast. Het gebied zelf bestaat voornamelijk uit grote kuilen waarin allemaal massagraven zijn gevonden. Ook zie je hier en daar nog kleding van slachtoffers liggen. Op sommige bomen zijn zelfs bordjes gehangen waarop je kan lezen dat kinderen tegen die bomen doodgeslagen werden om kogels te besparen... Je krijgt er een ontzettend naar en bedrukkend gevoel als je er rond loopt. Ook staat er een groot monument, een soort witte toren met veel glas, waarin allemaal schedels van slachtoffers liggen gesorteerd naar man/vrouw en kind/volwassene.
Na al deze ellende was het tijd voor iets luchtigers: het strand, Sihanoukville. Ik ben door de Thaise stranden al wel erg verwend geraakt, die zijn echt prachtig. Dit was nou niet bepaald een Ko Phi Phi strand helaas, maar strand is strand dus ik was allang tevreden. Hier hebben we vooral lekker niets gedaan en ook Kerst gevierd. Vooral kerstavond was erg leuk. Eerst zijn we met de hele groep uit eten geweest en daarna met voornamelijk de jonge lui van de groep gedanst en gefeest op het strand tot 7 uur 's ochtends. Hierdoor miste ik helaas wel de snorkeltrip die we met z'n allen gepland hadden voor 1e kerstdag. Als je om 7 uur weer terug bent, om 8uur weer klaar moet staan om te vertrekken en dan om half 8 ‘even' gaat liggen, tja dan is het niet gek dat je in een comaslaap valt en pas om 12 uur weer wakker wordt... oeps. Gelukkig waren er meer die hadden afgezien van de snorkeltrip en liever lekker op het strand gingen chillen, dus ik had een erg relaxte kerst.
Tweede kerstdag was het alweer tijd om Cambodja te verlaten en gingen we de grens met Vietnam over om in het plaatsje Chau Doc aan te komen. Typisch vissersdorpje aan een rivier waar we nog een boottocht op gemaakt hebben, een fishfarm met 300.000 vissen hebben bezocht en langs een dorpje op palen zijn geweest. Vanuit Chau Doc stond er een busrit van 8uur op het programma naar Ho Chi Minh. Wow, wat een stad. Ik dacht dat Bangkok druk, lawaaierig, chaotisch en warm was. I was wrong. Ik heb nog nooit zo'n stad als HCM gezien. Hoe onze steden vol met fietsen zijn, zo is HCM vol met scooters, maar dan nog erger. De stad telt 8 miljoen inwoners en 4 miljoen scooters. Overal komen ze vandaan en ze denken allemaal de baas over de straat te zijn. Als voetganger zijnde ben je de pineut, stoplichten en zebrapaden kennen ze nauwelijks en de enkele die er is, daar wordt niets op uit gedaan. In de bus er naartoe kregen we van onze groepsleider al een spoedcursus straat oversteken: het beste kun je in een constant tempo blijven lopen, niet te langzaam, het domste wat je kunt doen is stil gaan staan of nog erger, omdraaien en proberen terug te gaan. Oftewel: doe je ogen dicht en lopen maar! Probeer vooral niet de scooters te ontwijken, zij ontwijken jou wel. In het begin is het doodeng, maar inmiddels gaat het me aardig goed af.
Eigenlijk had ik in HCM afscheid moeten nemen van mijn groep, ik had alleen het Cambodja gedeelte geboekt en zij gingen nog verder door Vietnam. Maar aangezien ik nog 5 dagen te vullen had voordat Lotte naar HCM zou komen en ik ook wel graag samen met de groep oud en nieuw wou vieren, ben ik nog een stukje achter ze aan gereisd. Zo hebben we in HCM nog de Cu Chi tunnels bezocht (door de Vietcong gebruikt in de Vietnamoorlog), hebben we weer 2 lekkere standdagen gehad in Nha Trang en oud en nieuw uiteindelijk gevierd in Hoi An. Wel anders hoor, geen count down, geen vuurwerk, geen oliebollen :-PBij gebrek aan beter kochten we maar wat sterretjes van kleine Vietnameze vrouwtjes, die we dan buiten afstaken. Vanuit Hoi An is de groep toen verder noordwaarts gegaan en ben ik weer terug gevlogen naar Ho Chi Minh.
En toen kwam Lotte!! Zo lekker om na 2 maanden aan de lopende band nieuwe mensen te leren kennen, nu weer even een bekend gezicht om me heen te hebben. Ho Chi Minh hebben we inmiddels alweer verlaten en we zijn nu via Mui Ne in Dalat aangekomen. Ik ben nu wel een beetje klaar met typen, kijk voor het verhaal van onze eerste dagen samen op http://lottewolters.reismee.nl/ ;-)
Sterkte met de kou daar :-P
Liefs, Karien
I Love Thailand!
Sawadee Kah!
Na 2 weken keihard te hebben gewerkt in het project en na 2 weken keihard sightseeing te hebben gedaan met Annika, heb ik de afgelopen weken vooral keihard relaxed. Maar uiteraard ook eigenlijk wel weer een hoop gezien en gedaan sinds mijn laatste update. Aan het eind van mijn vorige verhaal stond ik op het punt om naar Ko Phi Phi te gaan (29 nov). Het plaatsje waar je aankomt met de boot is één groot toeristencuircus: alleen maar barretjes, restaurants, bookings kantoren, souvenirsshops, duikscholen en onwijs veel tatooshops, maar je moet de mooie plekjes opzoeken en dat hebben we zeker gedaan, al kostte het wel veel bloed, vooral zweet en tranen. Omdat we nog niet meteen in ons kamer konden, zijn we naar het Viewpoint gelopen. Man, ik heb nog nooit zo hard gezweet! Het was natuurlijk alleen maar omhoog lopen en snik en snik heet. Maar toen ik het uitzicht eenmal zag kreeg ik kippenvel, zo mooi!
Later die middag hebben we onder andere Maya Beach gezien (het strand dat gebruikt is voor de film The Beach)… Wow! Wat een onbeschrijfelijk mooi strand. Uiteraard denken er meer mensen zo over en is het helaas niet zo verlaten als in de film, maar toch supervet om daar rond te lopen. Annika en ik hadden voor die namiddag een Half Day Sunsettrip geboekt. Met een man of 50 zaten we op een grote boot om de prachtige baaitjes en strandjes om en rond Phi Phi te bezoeken, te snorkelen en te kajakken. Zo stopten we onder andere op Monkey Beach, een klein parelwit strandje met hoge grote groen begroeide rotsen waar allemaal aapjes in leven. Onze kapitein had wat water en brood mee om aan ze te geven, dus binnen no time stond het hele strandje vol met aapjesJ We waren nog gewaarschuwd dat er elke dag wel iemand gebeten wordt door een aap, gelukkig niet gebeurd die dag. Wel hing er op een gegeven moment een aap aan iemand z’n been, maar dat liep verder goed af. Verder met de boot: je vaart de hele tijd tussen van die gigantisch grote rotsen (nouja, het zijn eigenlijk meer bergen) die uit het water omhoog komen. Prachtig groen begroied. Zo ontstaan er ook supermooie baaitjes en stukjes om te varen tussen die bergen door waar de zon dan ook nog zo heel mooi doorheen valt. Vervolgens kon ik voor het eerst de onderwaterwereld bekijken. Snorkelen is cool! Op de een of andere manier trekt duiken me nog niet echt. Heb toch een beetje de angst dat ik op verre diepte in paniek raak, dat het grandioos mis gaat en ik verdrink... Met snorkelen loop je dat risico gelukkig niet en ik heb toch ook al wel ontzettend veel moois gezien. Het water rond Phi Phi was sowieso kraakhelder, zodat je de vissen zelfs vana de boot al kon zien (voor de luie snorkelaar onder ons). Herkende zelfs nog wat visjes uit Finding Nemo:D De Sunsettrip werd, hoe kan het ook anders, afgesloten met de zonsondergang die we midden op zee met een bord rijst op schoot bekeken. Het stikte van de stelletjes op onze boot die elkaar allemaal massaal in de armen vielen, waar Annika zich dood aan ergerde en haar vriendje thuis op dat moment toch wel erg miste, dus gaf ik haar ook maar even een dikke knuffelJ
Indrukwekkend dat Ko Phi Phi zwaar was getroffen door de Tsunami waar nu absoluut niets meer van te zien is. Samen met Annika heb ik nog een Tsunami Memorial Park(je) bezocht dat voor de slachtoffers is aangelegd op het strand. Op een grote muur waren allemaal naambordjes gehangen van mensen die zijn omgekomen. De eerste naam die ik zag: Willem-Jan… Dat is echt bizar, om daar dan een bekende naam te zien. Veel foto’s ook, veel reizigers zoals ik die nietsvermoedend lekker aan het genieten zijn op zo’n prachtig eiland en dan gebeurd er zoiets... Je krijgt er toch wel weer even de koude rillingen van.
Na Phi Phi hebben we nog een filmlocatie bezocht: James Bond eiland, gebruikt in de Bondfilm The Man With The Golden Gun. Helaas heb ik die film (nog) niet gezien, dus ik herkende het niet, maar deze filmlocatierondtour bevalt me welJ De volgende dag (1 dec) een moeilijk moment: na 2 weken samen in het project te hebben gewerkt en daarna 2 weken intensief Thaise sightseeing te hebben gedaan, zijn mijn Deutsche Freundin en ik opgesplitst. Zij ging richting Phuket, omdat vanaf daar haar vlucht terug naar Duitsland vertrok, ik had hele andere plannen: de Full Moon Party op Koh Pha-Ngan. Voor de wat oudere lezers onder ons: dit is een groot fenomeen onder reizigers, een maandelijks gigantisch strandfeest tijdens volle maan. Ik had afgesproken met Vincent: een Rotterdammer die ik een paar dagen daarvoor had ontmoet. Samen met nog een aantal Nederlanders en Engelsen een topavond gehad, eindelijk eens goed gefeest! Door verhalen die ik van te voren over de party had gehoord/gelezen, had ik verwacht dat het één groot drugsfestijn zou zijn, maar dat viel me gelukkig reuze mee. Volgens mij hield het meerendeel zich braaf bij zijn emmertje cocktail. Slippers uit en de hele nacht tussen zo’n 8000 beschonken en beschilderde mensen dansen in het zand onder een prachtige volle maan.
Sinds de Full Moon Party reis ik samen met Vincent. Na Koh Pha-Ngan zijn we naar Koh Tao gegaan (4 dec), het Thaise eiland dat bekend staat als een goede en goedkope duiklocatie. Ik heb mijn duikangst nog steeds niet overwonnen, dus heb me er nog niet aan gewaagd, Vincent heeft wel een duikje genomen. Verder is dit eiland vooral heel relaxed en is er eigenlijk ook niet heel erg veel te doen dan duiken. We hebben nog een scooter gehuurd om het eiland te bekijken. Al durfde ik dat ook niet echt, haha wat een angsthaas lijk ik zo. Heb nog nooit in mijn leven scooter gereden, weet niet eens hoe je zo’n ding aan de praat krijgt! En de wegen waren daar nou niet bepaald goed te berijden, dus ik zat veilig achterop. Na 2 dagen hadden we dit eiland ook wel weer gezien en was het weer tijd om verder te gaan. Om eens wat anders te proberen en kosten voor een overnachting te besparen hebben we de nightferry vanaf het eiland terug naar het vaste land genomen. Superlachen! Om 23:00 vertrokken we met een redelijk langzame boot helemaal volgepropt met lege plastic flessen. Omdat er geen plek meer was in de grote slaapzaal waar stapelbedden stonden voor zo’n 40 man, trokken wij maar een matras het dek op en hebben we daar onder de sterren geslapen. Jammer dat het op een gegeven moment midden in de nacht begon te regenen! Gelukkig was er nog een kleine slaapzaal, waar nog wel wat plekken vrij waren. Het werd me echter snel duidelijk waarom: de airco stond hier letterlijk op vriesstand. De ijspegels hingen nog net niet aan het plafond. Sokken aan, vest aan, slaapzak tevoorschijn gehaald, dan was het nog wel te doen. Om 5:00 kwamen we aan in Chumpon en konden we verder per trein. Geweldige rit: 5 uur lang zaten we in een onwijs volgepropte derde klas trein (het kaartje hiervoor was nog geen euro p.p.) die op elk lullig treinstation, waarvan sommigen er meer uitzagen als een bushalte, stopte. Wij konden gelukkig zitten, maar het hele gangpad stond vol mensen en ook zaten er vaak 4 of 5 mensen op 2persoons bankjes. Tijdens de rit trok er ook nog zo ongveer een complete markt voorbij. Om de haverklap wurmde een klein oud Thais mannetje of vrouwtje zich door de menigte met een soort van kapstok bij zich waar allemaal plastic zakjes aanhingen met onherkenbaar Thais voedsel erin. Als je dan wat wou kopen werd de kapstok aan het bagagerek boven je hoofd gehangen en kon je wat uitkiezen. Ja het was een lange rit, we hadden niet echt wat te doen, dus hebben we eens flink wat Thaise lekkernijen uitgeprobeerd:) Dit vind ik toch wel een van de leukste dingen van mijn hele reis: het daadwerkelijke reizen, het liefst zoals de locals het doen want dan kost het niets en verder geen enkele andere reiziger tegenkomen. Het uitstappen was ook grappig: aangezien er geen mogelijkheid was dat wij met onze gigantische tassen door die menigte konden komen (we kwamen er zelf nauwelijke doorheen), boden 2 mannen ons aan om onze tassen door het raam te gooien. Zo vriendelijk en behulpzaam.
Eindelijk waren we dan op onze bestemming: Hua Hin (7 dec). Dit is het Benidorm van Thailand: veel hoogbouw aan de kust, veel gepensioneerde stellen en veel dikke, vieze, witte, eenzame Westerse mannetjes met een Thais vrouwtje aan hun arm. We verbleven in een geweldig guesthouse: King’s Home van de Nederlander John de Koning. Wat een figuur, echt zo’n trucker: onwijs dik, liep de hele dag halfnaakt rond, lekker stads accent, zei de hele tijd ‘darling’ tegen me en kletste je de oren van de kop. Het hele guesthouse was ingericht met spullen die hij op al zijn reizen had verzameld. Nu zou je denken dat het er dan lekker internationaal uit zou zien, maar ik had het idee dat ik in zo’n cliché grootmoeders woonkamer was beland. Het deed mij denken aan het huis van mijn oude buren (Broen) met van die dikke houten meubels, overal schilderijen aan de wand, dikke tapijten zowel op de vloer als aan de muur en van die grote ouderwetse lampenkappen. Om alvast in de kerststemming te komen had hij ook nog een onwijs kitscherig versierde kerstboom in de lobby staan. Boven was een gemeenschappelijke woonkamer (net zo ouderwerts ingericht) met de grootste tv die ik ooit heb gezien en een zeer uitgebreide DVD-collectie. Nu zou je eigenlijk als je in een land als Thailand bent geen dingen moeten doen die je ook thuis kunt doen, zoals films kijken, maar daar had ik toch wel even zin in. Nou, dat werd meteen afgestraft: we hebben minstens 5 verschillende films geprobeerd, maar alles liep vast, sloeg stukken over of had als ondertitels een compleet andere tekst dan wat er gezegd werd. Watching movies Thai style, geen succes! In Hua Hin hebben we onder andere weer een scooter gehuurd en zijn we naar een Nationaal Park in de buurt gereden. Aapjes gezien, door mangrove bossen gewandeld, strandje bekeken en een grot in geweest. Ook een avond de Barstreet van Hua Hin ingegaan en mijn ogen uitgekeken naar Westerse mannetjes met vaak meerdere Thaise vrouwtjes om hun heen. Dit is niet echt de plek voor backpackers zoals wij! Tijd dus om weer verder te gaan.
Wat ook zo leuk is aan het reizen, is dat je vaak totaal geen plan hebt waar je nu weer heen gaat. Dus pak je er maar een Lonely Planet bij of je vraagt wat rond aan andere mensen of die nog tips hebben en zo pik je er lukraak maar een plaats uit wat wel leuk klinkt. Niets staat vast, alles kan, alles mag, doe maar wat, heerlijk! Zo kwamen we na Hua Hin uit in Lopburi, een plaatsje dat bekend staat om de apen die er gewoon los rondlopen. Laat in de avond kwamen we er aan (9 dec) en het stadje leek compleet uitgestorven. Alles zat dicht, bijna niemand op straat en wij hadden geen idee waar het hotel was dat we uit de Lonely Planet hadden uitgezocht. Op de hoek van een straat bij een cafe waar we eindelijk wat mensen zagen het maar even gevraagd, weer die Thaise vriendelijkheid: een jongen bood aan ons in zijn fancy jeep er naar toe te rijden. De volgende ochtend werden we om half7 al gewekt door de kleine harige bewoners van dit plaatsje. Ze hingen massaal aan de tralies te trekken die (gelukkig!) voor onze ramen hingen. Wij dus maar vroeg uit de veren en binnen een ochtend hadden we het hele plaatsje alweer gezien en hadden we ook wel even genoeg van al die apen. Dus toen maar weer verder gegaan. Na weer een ander plaatsje te hebben aangedaan (Kamphaeng Phet) ben ik nu weer voor de 2e keer in Chiang Mai in het Noorden. Vandaag afscheid genomen van Vincent die nu richting Laos aan het gaan is. Ik ga weer terug richting Bangkok en vanuit daar naar Kanchanaburi (bekend van de Bridge over the River Kwai, weer een filmlocatie) waar ik een paar dagen zal doorbrengen voordat mijn groepsreis door Cambodja begint. Zes weken ben ik nu in Thailand geweest. Zes weken die supersnel zijn gegaan, waarin ik onwijs veel gedaan en gezien heb, maar nu ook wel heel veel zin heb in die groepsreis. Het lijkt me wel lekker dat voor 12 dagen al het vervoer en de accommodaties geregeld zijn en ik met Kerst ook een leuke groep mensen om me heen heb.
Liefs, Karien
Ohja, vergeet ik bijna nog iets supergaafs dat ik gister heb gedaan: ik heb met tijgers geknuffeld!! Iets buiten Chiang Mai heb je het Tiger Kingdom, een park met allemaal tijgers en een paar leeuwen waarmee je in de kooi mag en op de foto kunt. Wil eigenlijk niet weten hoe die beesten er aan toe zijn, moeten wel zwaar onder de verdovende middelen zitten wil je er zo mee om kunnen gaan, maar wat een prachtige beesten, hier moest ik gewoon mee op de foto!
In the Projects
Lieve allemaal,
Wat is het ontzettend leuk om al jullie reaties te lezen. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen! Het is zo leuk om te merken dat jullie zo betrokken zijn, het leuk vinden wat ik allemaal doe en uitkijken naar de volgende verhalen en foto's. Dat doet me goed:)
Moet eerlijk zeggen dat ik erg weinig met NL bezig ben, maar het is toch wel erg fijn om ook een beetje op de hoogte te blijven van wat er aan het thuisfront allemaal gebeurt. Blij dat dus vooral doen.
Maar goed, terug naar hier en nu. Het is inmiddels al bijna weer een week sinds het einde van mijn eerste vrijwilligersproject. Maar wat was het gaaf, goede manier om mijn rondreis hier te beginnen. We hebben 2 weken in een bergdorpje gezeten bij het Akha-volk. De vrijwilligersgroep bestond uit 9 mensen, precies goed, niet te veel en niet te weinig. Twee Canadeze meisjes, 2 Noren, een Duitse, een Spaanse, een Amerikaanse, een Koreaan en ik: de reus van het stel. Heb me nog nooit zo lang gevoeld als in die 2 weken. De Thaise mensen komen al niet veel verder dan mijn oksels, maar de andere volunteers hebben vroeger blijkbaar niet echt veel aardappels gegeten. Binnen een dag had ik dan ook de bijnaam Migoh, Akhaans voor 'de Lange'. Ben toch wel regelmatig met mijn hoofd tegen daken en deurposten aangelopen!
Het dorpje lag in de heuvels/bergen ergens in de middle of nowhere iets onder Chiang Rai. Het bestaat vooral uit veel zand, klei en bamboehutjes (zie foto's). Het is ontzettend back to basic en primitief, maar ze hebben op zich wel alles. In het dorp wonen zo'n 1100 mensen. Er is een school, een tempel en 2 winkels, that's it. De hutjes zijn klein en families slapen met zijn allen in een kleine ruimte. Zo sliepen wij ook in een klein hutje met z'n 9en, wat normaal de hut is van Tho, de projectleider. De ruimte waar we lagen was denk ik hooguit 3 bij 4, lekker knus.
De 2 weken dat we er waren hebben we de bevolking elke dag geholpen met hun dagelijkse bezigheden. En we hebben echt keihard gewerkt! Elke dag moesten we er sowieso al om half 7 uit. Nouja, de mensen dan die moesten helpen met het klaarmaken van het ontbijt, maar ook al ben je niet aan de beurt dan ben je alsnog wel om die tijd wakker, als was het maar om de 300 hanen die in het dorp rondliepen. Na het ontbijt gingen we dan meteen aan de slag. Zo hebben we een dag in het rijstveld gewerkt, een dag les gegeven op school, we hebben daken gemaakt, een complete weg verlged, grasmatten rond de tempel geplaatst, de daken die we eerder gemaakt hadden op een hutje bevestigd en traditionele 'handmaking' gemaakt. Het was soms best zwaar, vooral de dagen in het rijstveld en toen we aan de weg werkten. Daar sta je dan de hele dag pal in de zon en ook nog met lange broek en lange mouwen aan, aangezien je anders onder de musquito-beten en schrammen en schaafwonden komt te zitten. En het is hier goed heet! Maargoed, iedereen heeft het warm en zweet als een gek dus dat maakt het weer minder erg.
Het eten was elke dag weer een feest. Alles is echt kakelvers, is net geplukt uit de jungle of net een paar meter verderop geslacht. De varkens hoor je af en toe gillen als er weer eentje in mootjes wordt gehaakt. Een soort Silence of the Lambs, maar dan met Pigs:) Het is wel 3 keer per dag warm eten en het is even wennen om om half8 's ochtends al aan de noodles met vlees te zitten, maar dat went snel. We hebben ook nog 2 nachten bij families in het dorp geslapen. We werden dan opgedeeld in 3 groepjes van 3 en verdeeld over het dorp. Ik kwam samen met Duitse Annika en Koreaanse Jisu bij een familie terecht met 4 kinderen. Ze vinden het allemaal helemaal geweldig dat je er bent, maar communiceren is natuurlijk lastig. Wij hadden inmiddels enkele woordjes Akhaans geleerd, maar veel verder dan ‘hallo', ‘dankjewel', ‘lekker' en ‘mooi' kom je niet. Dus is het maar veel vriendlijk lachen, ‘ooooh' en ‘aaah' en de duim omhoog. De laatste avond was een feest. Iedereen moest voor het eten iets maken uit zijn eigen land. Veel ingredienten waren er niet, maar toevallig hadden ze wortels en uien en werd er nog een stop gemaakt in een ander dorp om extra ingredienten te halen. Dus ik had uiteraard aardappels besteld en heb toen hutspot gemaakt. Zo bizar om dat in de jungle met 25 graden te eten, maar het smaakte er niet minder om! En vooral met de Ikea-achtige gehaktballetjes die Noorse Kristian had gemaakt, was het erg goed te eten. Na het eten heb ik even vervroegd Sinterklaas gevierd en de pepernoten die ik mee had gekregen met iedereen gedeeld. Nou dat had ik eerder moeten doen, had het hele dorp achter me aan! Ze smulden ervan, mijn medevrijwilligers ook. Hetzelfde gold niet voor de drop, dat vonden de Akha mensen echt helemaal niets en spuugten het snel uit.
In het weekend tussen de 2 werkweken in hadden we vrij. Samen met Duitse Annika, Spaanse Damaris en Koreaande Jisu ben ik 2 dagen naar Chiang Rai geweest. Op zaterdag hebben we een supermooie boottocht gemaakt met meerdere stops. Eerst bij Karen Village, oftewel olifantendorp waar meteen aan het water wel een stuk of 20 olifanten stonden waarop je dan een tocht kon maken door het dorp. Van te voren leek me dat wel wat. Maar toen we er eenmaal waren, was mijn enthousiasme snel weg. Daar stonden die olifanten dan en ze keken niet echt blij. In de brandende zon met een gigantisch ketting om hun poot zodat ze geen stap konden verzetten. Ok, ik snap ook wel dat dat beter is, je wilt geen 20 op hol geslagen olifanten door je dorp, maar dit zag er gewoon heel triest uit. Om de pijn wat te verzachten heb ik ze maar wat bananen gevoerd, maar ik had geen zin meer om een ritje te maken. Pin me er niet op vast hoor, als ik later ergens een blij uitziende olifant tegenkom, wil ik er misschien best even op rijden:) De volgende stop was een waterval waar we met de auto naartoe werden gebracht. Zeven kilometer moesten we omhoog rijden over een onwijs slecht begaande weg met alleen maar gaten en deuken. Dus wat ik had verwacht gebeurde ook, op een gegeven moment zaten we vast en moesten wij de auto uit de greppel zien te duwen terwijl de chauffeur lekker bleef zitten. Dat ging gelukkig aardig soepel. De waterval was echt prachtig, drie verdiepingen hoog en middenin de jungle. Bij de bovenste konden we even een verfrissende duik nemen en het water als een massage op onze rug laten kletteren. Het was ook zo mooi dat er verder geen een andere tourist rondliep, alsof we de hele jungle voor onszelf hadden. De laatste stop was bij een natuurlijke hotspring met die typisch rotte eieren zwavel lucht. Ff een relaxmomentje, met de neus dicht uiteraard.
De volgende dag (zondag) heb ik maar weer eens de fiets gepakt
En nu? Nu ben ik inmiddels beland in het paradijs! Sinds het einde van het project vorige week ben ik samen met Duitse Annika aan het reizen. Leuk kind! Komt uit het Zuiden van Duitsland, ging als kind vaak met d'r ouders op vakantie naar Vlieland, haar ouders zitten ook allebei in het onderwijs en het mooiste: zij houdt d'r pen/potlood op net zo'n rare manier vast als ik! Dus pap, mam: er zijn meer debieltjes die het zo doen. We zijn na het project een paar dagen in Chiang Mai geweest (grootste stad van het Noorden), we hebben Sukothai bezocht (de oude hoofdstad van Thailand, allemaal mooie ruines nu, waar we trouwens wéér gefietst hebben!) en zijn nu inmddels in het Zuiden beland. Wow, het is echt zoals op alle plaatjes. Wit zand, prachtige zee, palmbomen. Morgen gaan we naar het eiland Ko Phi Phi waar een groot deel van de film The Beach is opgenomen. Wellicht lopener ook nog wat Leonardo di Caprio look-a-likes rond
Veel plezier met Sinterklaas:D
Liefs, Karien
Bangkok!
Hallo allemaal!
Hier mijn allereerste bericht vanuit Azie, Bangkok om precies te zijn. Het is hier geweldig! Laat ik even bij het begin beginnen:
De vlucht afgelopen donderdag ging hartstikke goed en ik vond het ook best snel gaan. Heb me de eerste11,5 uur naar Hong Kong uitermate goed vermaakt door 5 films en allerlei tv series te kijken. Zo'n marathon heb ik nou altijd al een keertje willen doen. Heerlijk! Naast me zaten twee oude dames, ja ze waren echt oud, die zo ongeveer de hele reis verdiept waren in de Party, Prive, Weekend en Story. Ik wierp af en toe een blik op de Jan Smit verhalen die ze aan het lezen waren, maar was toch meer geinteresseerd in de Friends afleveringen (ook al ken ik die inmiddels uit mijn hoofd). Echt typische vrouwtjes waren het, Benidorm-bruin, geblondeerd haar, inclusief Burberry sjaaltjes en paterprintshirtjes:) Later raakte ik met ze aan de praat en kwam ik erachter dat ze zussen waren en samen een rondreis door Thailand gingen maken. Ben natuurlijk ook meteen een stel Tukkers tegen gekomen! Ok, echte Tukkers waren het niet (Limburgers dievier jaar in Enschede hadden gewoond), maar toch, het schept meteen een band. Die vrouw van dat stel lulde me tijdens het overstappen in Hong Kong de oren van de kop! Waar ze allemaal wel niet naar toe waren gereisd, waar ze in Nederland allemaal gewoond hebben, over hun kinderen, over de kleinkinderen. Op een gegeven moment moest ik zelfs foto's van de koters bekijken! 'Kijk hier zijn Stijn en Bram in het bos... hier zitten ze in bad.... hier waren ze logeren'. Aaaaaah! Aardige mensen hoor (Margriet en Matt heetten ze, M&M), maar dat trok ik toch een beetje slecht naar zo'n vlucht.Vanuit Hong Kong was het nog zo'n 2,5 naar Bangkok. Wat me tijdens die vlucht opviel waren de namen van de stewards en stewardessen. Ik neem aan dat het merendeel of uit China of uit Thailand komt, maar ze hadden allemaal ontzettend Amerikaannse namen, zo grappig: Eric, Sharon, Yolanda, Chistina, Jason en Andrew. Prima namen natuurlijk, maar op de een of andere manier lijkt het niet te passen.
Oh, het komt hier trouwens nu voor het eerst dat ik hier ben met bakken naar beneden! Daar ga ik zometeen even instaan.
Bangkok is alles wat ik er al over gelezen heb en van had verwacht: ontzettend druk, broeierig, lawaaiering, chaotisch en je ruikt of uitlaatgassen of etenslucht. Maar ik vind het juist heerlijk om ze helemaal op te gaan in die chaos. Het verkeer is geweldig! Op de weg van het vliegveld naar de stad werd ik gebracht door mijn eigen prive chauffeur in een busje waar makkelijk 15 man in zou passen... ik zat er in mn eentje in! Regels wat betreft inhalen hebben ze hier niet. Links, rechts, je gaat er maar gewoon langs waar je ruimte hebt. Stoplichten doet de helft ook niets op uit en oversteken is een kunst opzich. En toch gaat alles natuurlijk goed. Nadat ik bij mijn hotel was gedropt en mijn spullen daar had gelaten ben ik de stad ingegaan. Een tuk tuk gepakt en door de stad gesjeest met een tandenloze chauffeur. Meteen bij de 2e stop een aardige Brit uit Birmingham ontmoet (Maartje, heb hem natuurlijk meteen verteld dat ik daar nog was in juni, dat we naarPeakdistrict en York waren geweest en wat we van de Britse meisjes die uitgaan vonden;))waar ik 2 dagen mee ben opgetrokken. We hebben al ontzettend veel gedaan en van Bangkok gezien. Vooral gisteren (zaterdag) was leuk. Een bootocht gemaakt over de rivier in onze eigen prive longtail boot, die ons naar een floating market bracht. Trouwens ook nog een dode hond in het water zien liggen, jiieeeks. 's Middags had ik een fietstocht op de planning staan (die had ik al meteen geboekt toen ik in mijn hotel aankwam) dus moest James zich zelf even vermaken. De fietstocht was met een Nederlandse organisatie (Co van Kessel), dus de groep bestond ook uit alleen Nederlanders op een man uit Wales na. Dat fietsen was echt geweldig. Om de een of andere reden hebben ze besloten om dit in het meest drukke en chaotisch deel van Bangkok te doen, China Town. Fietsen staat hier gelijk aan zelfmoord! Maar gelukkig wist onze gids de perfecte straatjes en vooral steegjes om door te fietsen. Op een gegeven moment fietsen we zelfs door iemand zijn keuken! En recht over een ontzettend drukke en krappe markt. Maar ervaren Hollandse fietsers als wij zijn hadden wij daar natuurlijk absoluut geen moeite mee.
Na het fietsen hadden James en ik besloten om de nationale sport van Thailand aan te doen: kickboxing! Helaas was de entree toen we bij het stadion waren toch iets te veel en we vonden het nou ook weer niet nodig om een groot deel van ons budget er meteen de eerste dagen al doorheen te jagen. In de wijk waar we inmiddels waren beland had ik al gelezen over een leuk restaurant waar ik zeker heen wou, al was het maar alleen om de naam: Condoms & Cabbages! Blijkbaar geopend door een man die nogal fan was van gezinsplanning. In het interieur had je bloemstukjes gemaakt van condooms en overal stonden paspoppen met condoomkleding. Bij het verlaten van het restaurant krijg je in plaats van de gebruikelijke mintjes een condoom mee. Geweldig! Ohja, het eten was ook goed:) Zou je bijna vergeten.
Vandaag het koninklijk paleis en omliggende grote belangrijke tempels bekeken. Op een gegeven moment hoor ik toch een gegil en iemand mijn naam roepen... hoe kan het ook anders: daar had je M&M met de groep. Nou, ze hadden het niet meer. Toen ik afscheid van ze nam op het vliegveld had ik al zo'n voorgevoel: die ga ik vast nog wel tegenkomen. En ja hoor! Moest meteen met ze op de foto, maar dat kon ook liggen aan het feit dat ik rondliep in een nogal conservatieve Thaise outfit, aangezien mijn driekwartbroek en sjaal om mijn schouders gedrapeerd niet goed genoeg was om het Grand Palace en de tempels te mogen betreden. Later heb ik nog een half uur durende Thaise massage gehad. Jeetje, je verwacht niet dat zo'n klein iel Thais vrouwtje je zo hardhandig fijn kan knijpen.
Moet nu maar weer eens verder, over een uutje moet ik terug zijn bij mijn hotel waar de bus me komt ophalen die me vannacht naar het Noorden (Chaing Rai) brengt. Daar moet ik morgenochtend verzamelen en begint het eerste vrijwilligersproject voor 2 weken. Ik verwacht daarna weer wat van me te kunnen laten horen. Gaat bij jullie ook alles goed?
Heel veel liefs,
Karien
ps: zal kijken of het nog lukt in de tijd die ik nog heb, om foto's op te loaden. Anders komen die de volgende keer.
Nog 2 weken en 2 dagen...
5 november is de dag, dat ik Nederland verlaten mag... Jaja, ik ga de Sinterklaasgedichten nog missen dit jaar
Moet weleerlijk zeggen dat ik nu toch een beetje last begin te krijgen van 'cold feet'... Waar begin ik aan? Waarom moet ik ook meteen een half jaar weg? Had ik het niet beter eerst een paar weekjes kunnen proberen? Denk ik er niet te makkelijk over? Maar ik viste een tijdje geleden 2 gelukskoekjes uit een soort grote vissenkom bij de Chinees waar in de ene stond: 'wees niet bang die grote stap te zetten' en de ander zei'vele plezierige en gedenkwaardige belevenissen liggen in het verschiet'. Nou, beter kan niet toch? Van alle koekjes die er in zaten (en dat waren er een hoop) vis ik toch mooi wel die twee eruit. Nou blijf ik natuurlijk wel een nuchtere Twentse en geloof ik nooit in dit soort dingen, maar dit vind ik toch leuk:)
Enaan mijn voorbereiding kanhet in ieder geval niet liggen. Ik heb zo ongeveer elke vaccinatie die je maar kan krijgen inmddels binnen, grote voorraadmalaria pillen ligt klaar, bankrekening is gespekt en heb eencompleet voorbereidingsweekend gehad van SIW (organisatie van de vrijwilligersprojecten) inclusief rollenspellen en een workshop Afrikaanse dans! Nu nog wat oefenen met het eten met stokjes en ik kan gaan
Via deze blog zal ik proberenjullie op de hoogte te houden van alles.Je kunt hiernieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest. Enlaat natuurlijk af en toe eens een berichtje achter!
Liefs,
Karien